M2:1782 — گاه بر خاکی نبشته حال خْوَد / همچو رمالی که رملی بر زند

این بیت بخشی از توصیف مولانا از حال و روز چوپانِ دل‌شکسته است، پس از آنکه موسی (ع) او را به خاطر شیوه‌ی عاشقانه‌ و بی‌تکلفش در پرستش خداوند سرزنش کرد. موسی که اکنون از سوی خداوند مورد عتاب قرار گرفته، در بیابان به دنبال چوپان می‌گردد تا از او دلجویی کند و پیام الهی را به او برساند.

مولانا ردپای چوپان را نه فقط گام‌هایی بر روی شن، که نشانه‌هایی از یک روح شوریده و بی‌قرار توصیف می‌کند. گام‌هایش نامنظم است، گاهی چون موج بلند می‌شود و گاهی چون ماهی بر شکم می‌خزد. در این بیت، این تصویر به اوج می‌رسد: چوپان گاهی می‌ایستد و همچون یک «رَمّال» (کسی که از طریق خطوط روی شن و ریگ فال می‌گیرد)، با انگشت بر روی خاک چیزهایی می‌نویسد. این عمل، نمادی از تلاش او برای بیان دردی است که در کلام نمی‌گنجد. او «حال خود» را بر خاک می‌نویسد؛ یعنی تمام آشفتگی، عشق، و حسرتش را به زبان بی‌زبانی با زمین در میان می‌گذارد. این تصویر، عمق پریشانی و در عین حال، اصالت و سادگی ارتباط او با عالم را نشان می‌دهد.