M3:1123 — دل ز دانشها بشستند این فریق / زانک این دانش نداند آن طریق

مولانا در این بیت به تفاوت بنیادین میان دو نوع معرفت اشاره می‌کند: دانش عقلی و اکتسابی (علم حصولی) و معرفت شهودی و معنوی (علم لدنی).

او گروهی از سالکان راه حق را مثال می‌زند که آگاهانه قلب خود را از «دانش‌ها»ی رایج پاک می‌کنند. این «شستن دل» یک استعاره برای رها کردن و بی‌اعتبار دانستن آن علمی است که از طریق کتاب و استدلال به دست می‌آید. دلیل این کار آن است که این نوع دانش، ابزار مناسبی برای پیمودن «طریق» یا همان راه روحانی نیست. علم ظاهری، که به کار دنیای صورت و ماده می‌آید، در قلمرو معنا و حقیقت نه تنها راهگشا نیست، بلکه می‌تواند حجاب و مانعی برای درک عمیق‌تر باشد.

این بیت در ادامهٔ ابیات پیشین است که از «لنگ بودن» و «واپس ماندن» در دنیا به عنوان شرط پیش‌آهنگ شدن در سفر بازگشت به سوی اصل سخن می‌گوید. رها کردن دانش‌های ظاهری، نوعی «لنگ شدن» اختیاری است؛ یعنی سالک با کنار گذاشتن تکیه‌گاه‌های عقلی و اعتبارات دنیوی، خود را برای دریافت معرفتی اصیل‌تر که از «آن سر» (عالم معنا) می‌آید، آماده می‌کند. این همان معرفتی است که نیازی به واسطه ندارد و مستقیماً از جانب خداوند بر دل القا می‌شود.