M5:55 — عدل شه را دید در ضبط حشم / که نیارد کرد کس بر کس ستم

Este verso explica la serenidad del creyente (mū'min) en contraste con la ansiedad del saqueador. La historia compara dos formas de "recolectar" las bendiciones y experiencias del mundo. El no creyente, como un saqueador (yāġī) en una tierra sin ley, acapara todo frenéticamente, temiendo que otro ladrón le arrebate su botín. No distingue entre lo valioso y lo inútil, impulsado por el miedo a la escasez y la competencia.

El creyente, en cambio, actúa con paciencia y discernimiento. Su calma no proviene de la ingenuidad, sino de una profunda visión espiritual: ha visto (dīd) la justicia del Rey ('adl-i shah) en acción. En el lenguaje de Rumi, el "Rey" es Dios, y Su "corte" o "séquito" (ḥasham) es toda la creación. El creyente confía en que el orden divino (ẓabṭ) es absoluto. En este reino, ninguna criatura puede cometer una injusticia (sitam) contra otra sin que la justicia soberana lo impida o lo rectifique. Por lo tanto, no hay necesidad de apresurarse o acaparar por miedo. Sabe que su porción (ḥaẓẓ) está garantizada y protegida por un poder infinitamente justo, lo que le permite vivir con tranquilidad, generosidad y paciencia.

این بیت دلیل آرامش و طمأنینهٔ مؤمن را در برابر حرص و شتاب کافر توضیح می‌دهد. مولانا پیش از این، فرد بی‌‌ایمان را به غارتگری تشبیه کرده بود که از ترس رقیبان و تمام شدن فرصت، با عجله هر چیز خوب و بدی را جمع می‌کند. اما مؤمن، با صبر و متانت روزی خود را طلب می‌کند.

دلیل این آرامش، شناختی است که مؤمن از «شاه» یعنی خداوند دارد. او دیده و دریافته است که خداوند با عدالت کامل، بندگان و مخلوقات خود (حشم) را اداره می‌کند. در قلمرو چنین پادشاه عادلی، هرج‌ومرج و چپاول راه ندارد و هیچ‌کس نمی‌تواند حق دیگری را غصب کند یا بر او ستم کند. این باور به «عدل الهی» و «ضبط امور»، مؤمن را از ترسِ فقر و رقابت‌های مخرب آزاد می‌کند و به او اطمینان می‌بخشد که روزی‌اش محفوظ است و تلاش او بیهوده نخواهد بود. بنابراین، با شتاب و حرص شیطانی عمل نمی‌کند، بلکه با آرامشی رحمانی گام برمی‌دارد.