دفتر ۱  ·  31 beyts

بخش ۳۴ - منازعت امرا در ولی عهدی

با این بخش گفت‌وگو کن — ask the Masnavi about this section

پرسش دلخواه دربارهٔ مثنوی… open Ask →
  1. M1:702 یک امیری زان امیران پیش رفت پیش آن قومِ وفا اندیش رفت
  2. M1:703 گفت اینک نایبِ آن مرد من نایبِ عیسی منم اندر زَمَن
  3. M1:704 اینک این طومارْ برهانِ منست کین نیابت بعد ازو آن منست
  4. M1:705 آن امیر دیگر آمد از کمین دعوی او در خلافت بُد همین
  5. M1:706 از بغل او نیز طوماری نمود تا برآمد هر دو را خشمِ جهود
  6. M1:707 آن امیرانِ دگر یک‌یک قطار برکشیده تیغهای آبدار
  7. M1:708 هر یکی را تیغ و طوماری به دست درهم افتادند چون پیلانِ مست
  8. M1:709 صد هزاران مردِ تَرسا کُشته شد تا ز سَرهای بریده پُشته شد
  9. M1:710 خون روان شد همچو سیل از چپ و راست کوه کوه اندر هوا زین گَردْ خاست
  10. M1:711 تخم‌های فتنه‌ها کو کِشته بود آفت سَرهای ایشان گَشته بود
  11. M1:712 جوزها بشکست و آن کان مغز داشت بَعد کُشتن روحِ پاکِ نغز داشت
  12. M1:713 کُشتن و مُردن که بر نقشِ تنست چون انار و سیب را بشکَستنست
  13. M1:714 آنچ شیرینست او شد ناردانگ وانک پوسیده‌ست نبود غیرِ بانگ
  14. M1:715 آنچ با معنیست خود پیدا شود وانچ پوسیده‌ست او رسوا شود
  15. M1:716 رو بمعنی کوش ای صورت‌پرست زانک معنی بر تنِ صورت‌ پُرست
  16. M1:717 همنشین اهل معنی باش تا هم عطا یابی و هم باشی فتیٰ
  17. M1:718 جان بی‌معنی درین تن بی‌خلاف هست همچون تیغ چوبین در غلاف
  18. M1:719 تا غلاف اندر بود باقیمتست چون برون شد سوختن را آلتست
  19. M1:720 تیغ چوبین را مبَر در کارزار بنگر اوّل تا نگردد کارْ زار
  20. M1:721 گر بود چوبین برو دیگر طلب ور بود الماس پیش آ با طرب
  21. M1:722 تیغ در زرّادخانهٔ اولیاست دیدن ایشان شما را کیمیاست
  22. M1:723 جمله دانایان همین گفته همین هست دانا رحمةَ للعالمین
  23. M1:724 گر اناری می‌خری خندان بخَر تا دهد خنده ز دانهٔ او خبر
  24. M1:725 ای مبارک خنده‌اش کو از دهان می‌نماید دلْ چو دُرّ از دُرجِ جان
  25. M1:726 نامبارک خندهٔ آن لاله بود کز دهانِ او سیاهی دل نمود
  26. M1:727 نارِ خندان باغ را خندان کند صحبت مردانَت از مردان کند
  27. M1:728 گر تو سنگِ صَخره و مرمر شوی چون به صاحب دل رسی گوهر شوی
  28. M1:729 مهرِ پاکان درمیان جان نشان دل مده الّا به مِهر دلخوشان
  29. M1:730 کوی نومیدی مَرو اومیدهاست سوی تاریکی مرو خورشیدهاست
  30. M1:731 دل ترا در کوی اهلِ دل کشد تن ترا در حبس آب و گل کشد
  31. M1:732 هین غذای دل بِده از همدلی رو بجو اقبال را از مُقبلی

↓ download .txt ↓ JSON