بخش ۵۴ - دانستن پیغامبر علیه السلام کی سبب رنجوری آن شخص گستاخی بوده است در دعا

1. M2:2252 چون پیمبر دید آن بیمار را خوش نوازش کرد یار غار را
2. M2:2253 زنده شد او چون پیمبر را بدید گوییا آن دم مر او را آفرید
3. M2:2254 گفت بیماری مرا این بخت داد کآمد این سلطان بر من بامداد
4. M2:2255 تا مرا صحت رسید و عافیت از قدوم این شه بی حاشیت
5. M2:2256 ای خجسته رنج و بیماری و تب ای مبارک درد و بیداری شب
6. M2:2257 نک مرا در پیری از لطف و کرم حق چنین رنجوریی داد و سقم
7. M2:2258 درد پشتم داد هم تا من ز خواب بر جهم هر نیمشب لا بد شتاب
8. M2:2259 تا نخسپم جمله شب چون گاومیش دردها بخشید حق از لطف خویش
9. M2:2260 زین شکست آن رحم شاهان جوش کرد دوزخ از تهدید من خاموش کرد
10. M2:2261 رنج گنج آمد که رحمتها دروست مغز تازه شد چو بخراشید پوست
11. M2:2262 ای برادر موضع تاریک و سرد صبر کردن بر غم و سستی و درد
12. M2:2263 چشمهٔ حیوان و جام مستی است کان بلندیها همه در پستی است
13. M2:2264 آن بهاران مضمرست اندر خزان در بهارست آن خزان مگریز از آن
14. M2:2265 همره غم باش و با وحشت بساز می‌طلب در مرگ خود عمر دراز
15. M2:2266 آنچ گوید نفس تو کاینجا بدست مشنوش چون کار او ضد آمدست
16. M2:2267 تو خلافش کن که از پیغامبران این چنین آمد وصیت در جهان
17. M2:2268 مشورت در کارها واجب شود تا پشیمانی در آخر کم بود
18. M2:2269 حیله‌ها کردند بسیار انبیا تا که گردان شد برین سنگ آسیا
19. M2:2270 نفس می‌خواهد که تا ویران کند خلق را گمراه و سرگردان کند
20. M2:2271 گفت امت مشورت با کی کنیم انبیا گفتند با عقل امیم
21. M2:2272 گفت گر کودک در آید یا زنی کو ندارد عقل و رای روشنی
22. M2:2273 گفت با او مشورت کن وانچ گفت تو خلاف آن کن و در راه افت
23. M2:2274 نفس خود را زن شناس از زن بتر زانک زن جزویست نفست کل شر
24. M2:2275 مشورت با نفس خود گر می‌کنی هرچه گوید کن خلاف آن دنی
25. M2:2276 گر نماز و روزه می‌فرمایدت نفس مکارست مکری زایدت
26. M2:2277 مشورت با نفس خویش اندر فعال هرچه گوید عکس آن باشد کمال
27. M2:2278 برنیایی با وی و استیز او رو بر یاری بگیر آمیز او
28. M2:2279 عقل قوت گیرد از عقل دگر نیشکر کامل شود از نیشکر
29. M2:2280 من ز مکر نفس دیدم چیزها کو برد از سحر خود تمییزها
30. M2:2281 وعده‌ها بدهد تو را تازه به دست که هزاران بار آنها را شکست
31. M2:2282 عمر اگر صد سال خود مهلت دهد اوت هر روزی بهانهٔ نو نهد
32. M2:2283 گرم گوید وعده‌های سرد را جادوی مردی ببندد مرد را
33. M2:2284 ای ضیاء الحق حسام الدین بیا که نروید بی تو از شوره گیا
34. M2:2285 از فلک آویخته شد پرده‌ای از پی نفرین دل آزرده‌ای
35. M2:2286 این قضا را هم قضا داند علیج عقل خلقان در قضا گیجست گیج
36. M2:2287 اژدها گشتست آن مار سیاه آنک کرمی بود افتاده به راه
37. M2:2288 اژدها و مار اندر دست تو شد عصا ای جان موسی مست تو
38. M2:2289 حکم خذها لا تخف دادت خدا تا به دستت اژدها گردد عصا
39. M2:2290 هین ید بیضا نما ای پادشاه صبح نو بگشا ز شبهای سیاه
40. M2:2291 دوزخی افروخت بر وی دم فسون ای دم تو از دم دریا فزون
41. M2:2292 بحر مکارست بنموده کفی دوزخست از مکر بنموده تفی
42. M2:2293 زان نماید مختصر در چشم تو تا زبون بینیش جنبد خشم تو
43. M2:2294 همچنانک لشکر انبوه بود مر پیمبر را به چشم اندک نمود
44. M2:2295 تا بریشان زد پیمبر بی خطر ور فزون دیدی از آن کردی حذر
45. M2:2296 آن عنایت بود و اهل آن بدی احمدا ورنه تو بد دل می‌شدی
46. M2:2297 کم نمود او را و اصحاب ورا آن جهاد ظاهر و باطن خدا
47. M2:2298 تا میسر کرد یسری را برو تا ز عسری او بگردانید رو
48. M2:2299 کم نمودن مر ورا پیروز بود که حقش یار و طریق‌آموز بود
49. M2:2300 آنک حق پشتش نباشد از ظفر وای اگر گربه‌ش نماید شیر نر
50. M2:2301 وای اگر صد را یکی بیند ز دور تا به چالش اندر آید از غرور
51. M2:2302 زان نماید ذوالفقاری حربه‌ای زان نماید شیر نر چون گربه‌ای
52. M2:2303 تا دلیر اندر فتد احمق به جنگ واندر آردشان بدین حیلت به چنگ
53. M2:2304 تا به پای خویش باشند آمده آن فلیوان جانب آتشکده
54. M2:2305 کاه برگی می‌نماید تا تو زود پف کنی کو را برانی از وجود
55. M2:2306 هین که آن که کوهها بر کنده است زو جهان گریان و او در خنده است
56. M2:2307 می‌نماید تا بکعب این آب جو صد چو عاج ابن عنق شد غرق او
57. M2:2308 می‌نماید موج خونش تل مشک می‌نماید قعر دریا خاک خشک
58. M2:2309 خشک دید آن بحر را فرعون کور تا درو راند از سر مردی و زور
59. M2:2310 چون در آید در تک دریا بود دیدهٔ فرعون کی بینا بود
60. M2:2311 دیده بینا از لقای حق شود حق کجا همراز هر احمق شود
61. M2:2312 قند بیند خود شود زهر قتول راه بیند خود بود آن بانگ غول
62. M2:2313 ای فلک در فتنهٔ آخر زمان تیز می‌گردی بده آخر زمان
63. M2:2314 خنجر تیزی تو اندر قصد ما نیش زهرآلوده‌ای در فصد ما
64. M2:2315 ای فلک از رحم حق آموز رحم بر دل موران مزن چون مار زخم
65. M2:2316 حق آنک چرخهٔ چرخ تو را کرد گردان بر فراز این سرا
66. M2:2317 که دگرگون گردی و رحمت کنی پیش از آن که بیخ ما را بر کنی
67. M2:2318 حق آنک دایگی کردی نخست تا نهال ما ز آب و خاک رست
68. M2:2319 حق آن شه که تو را صاف آفرید کرد چندان مشعله در تو پدید
69. M2:2320 آنچنان معمور و باقی داشتت تا که دهری از ازل پنداشتت
70. M2:2321 شکر دانستیم آغاز تو را انبیا گفتند آن راز تو را
71. M2:2322 آدمی داند که خانه حادثست عنکبوتی نه که در وی عابثست
72. M2:2323 پشه کی داند که این باغ از کی‌ست کو بهاران زاد و مرگش در دی‌ست
73. M2:2324 کرم کاندر چوب زاید سست‌حال کی بداند چوب را وقت نهال
74. M2:2325 ور بداند کرم از ماهیتش عقل باشد کرم باشد صورتش
75. M2:2326 عقل خود را می‌نماید رنگها چون پری دورست از آن فرسنگها
76. M2:2327 از ملک بالاست چه جای پری تو مگس‌پری بپستی می‌پری
77. M2:2328 گرچه عقلت سوی بالا می‌پرد مرغ تقلیدت بپستی می‌چرد
78. M2:2329 علم تقلیدی وبال جان ماست عاریه‌ست و ما نشسته کان ماست
79. M2:2330 زین خرد جاهل همی باید شدن دست در دیوانگی باید زدن
80. M2:2331 هرچه بینی سود خود زان می‌گریز زهر نوش و آب حیوان را بریز
81. M2:2332 هر که بستاید تو را دشنام ده سود و سرمایه به مفلس وام ده
82. M2:2333 ایمنی بگذار و جای خوف باش بگذر از ناموس و رسوا باش و فاش
83. M2:2334 آزمودم عقل دور اندیش را بعد ازین دیوانه سازم خویش را

↓ download .txt ↓ JSON