بخش ۱۱۹ - شرح آن کور دوربین و آن کر تیزشنو و آن برهنه دراز دامن

1. M3:2628 کر اَمَل را دان که مرگ ما شنید مرگ خود نشنید و نقل خود ندید
2. M3:2629 حرص نابیناست بیند مو به‌مو عیب خلقان و بگوید کو به‌کو
3. M3:2630 عیب خود یک ذره چشم کور او می‌نبیند گرچه هست او عیب‌جو
4. M3:2631 عور می‌ترسد که دامانش بُرند دامن مرد برهنه چون درند
5. M3:2632 مَرد دنیا مفلس است و ترسناک هیچ او را نیست، از دزدانش باک
6. M3:2633 او برهنه آمد و عریان رود وز غم دزدش جگر خون می‌شود
7. M3:2634 وقت مرگش که بود صد نوحه بیش خنده آید جانش را زین ترس خویش
8. M3:2635 آن زمان داند غنی کش نیست زر هم ذکی داند که او بُد بی‌هنر
9. M3:2636 چون کنارِ کودکی پُر از سفال کو بر آن لرزان بود چون ربِ مال
10. M3:2637 گر ستانی پاره‌ای گریان شود پاره گر بازش دهی خندان شود
11. M3:2638 چون نباشد طفل را دانش دِثار گریه و خنده‌ش ندارد اعتبار
12. M3:2639 محتشم چون عاریت را مِلک دید پس بر آن مال دروغین می‌طپید
13. M3:2640 خواب می‌بیند که او را هست مال ترسد از دزدی که برباید جوال
14. M3:2641 چون ز خوابش بر جهاند گوش‌کش پس ز ترس خویش تسخر آیدش
15. M3:2642 همچنان لرزانی این عالِمان که بودشان عقل و علم این جهان
16. M3:2643 از پی این عاقلان ذو فنون گفت ایزد در نُبی، لا یعلمون
17. M3:2644 هر یکی ترسان ز دزدیِ کسی خویشتن را علم پندارد بسی
18. M3:2645 گوید او که روزگارم می‌برند خود ندارد روزگار سودمند
19. M3:2646 گوید از کارم بر آوردند خلق غرق بی‌کاریست جانش تابه حلق
20. M3:2647 عور ترسان که منم دامن کشان چون رهانم دامن از چنگالشان
21. M3:2648 صد هزاران فضل داند از علوم جان خود را می‌نداند آن ظَلوم
22. M3:2649 داند او خاصیت هر جوهری در بیان جوهر خود چون خری
23. M3:2650 که همی‌دانم یجوز و لایجوز خود ندانی تو یجوزی یا عجوز
24. M3:2651 این روا و آن ناروا دانی ولیک تو روا یا ناروایی بین تو نیک
25. M3:2652 قیمت هر کاله می‌دانی که چیست قیمت خود را ندانی احمقیست
26. M3:2653 سعدها و نحسها دانسته‌ای ننگری سعدی تو یا ناشسته‌ای
27. M3:2654 جان جمله علمها اینست این که بدانی من کیم در یوم دین
28. M3:2655 آن اصول دین بدانستی ولیک بنگر اندر اصل خود گر هست نیک
29. M3:2656 از اصولَینَت اصول خویش به که بدانی اصل خود ای مرد مِه

↓ download .txt ↓ JSON