بخش ۱۲۲ - معجزه خواستن قوم از پیغامبران

1. M3:2710 قوم گفتند ای گروه مدعی کو گواه علم طب و نافعی
2. M3:2711 چون شما بسته همین خواب و خورید همچو ما باشید در ده می‌چرید
3. M3:2712 چون شما در دام این آب و گلید کی شما صیاد سیمرغ دلید
4. M3:2713 حب جاه و سروری دارد بر آن که شمارد خویش از پیغامبران
5. M3:2714 ما نخواهیم این چنین لاف و دروغ کردن اندر گوش و افتادن بدوغ
6. M3:2715 انبیا گفتند کین زان علتست مایهٔ کوری حجاب ریتست
7. M3:2716 دعوی ما را شنیدیت و شما می‌نبینید این گهر در دست ما
8. M3:2717 امتحانست این گهر مر خلق را ماش گردانیم گرد چشمها
9. M3:2718 هر که گوید کو گوا گفتش گواست کو نمی‌بیند گهر حبس عماست
10. M3:2719 آفتابی در سخن آمد که خیز که بر آمد روز بر جه کم ستیز
11. M3:2720 تو بگویی آفتابا کو گواه گویدت ای کور از حق دیده خواه
12. M3:2721 روز روشن هر که او جوید چراغ عین جستن کوریش دارد بلاغ
13. M3:2722 ور نمی‌بینی گمانی برده‌ای که صباحست و تو اندر پرده‌ای
14. M3:2723 کوری خود را مکن زین گفت فاش خامش و در انتظار فضل باش
15. M3:2724 در میان روز گفتن روز کو خویش رسوا کردنست ای روزجو
16. M3:2725 صبر و خاموشی جذوب رحمتست وین نشان جستن نشان علتست
17. M3:2726 انصتوا بپذیر تا بر جان تو آید از جانان جزای انصتوا
18. M3:2727 گر نخواهی نکس پیش این طبیب بر زمین زن زر و سر را ای لبیب
19. M3:2728 گفت افزون را تو بفروش و بخر بذل جان و بذل جاه و بذل زر
20. M3:2729 تا ثنای تو بگوید فضل هو که حسد آرد فلک بر جاه تو
21. M3:2730 چون طبیبان را نگه دارید دل خود ببینید و شوید ازخود خجل
22. M3:2731 دفع این کوری بدست خلق نیست لیک اکرام طبیبان از هدیست
23. M3:2732 این طبیبان را به جان بنده شوید تا به مشک و عنبر آکنده شوید

↓ download .txt ↓ JSON