بخش ۷۰ - بقیهٔ قصهٔ آن زاهد کوهی کی نذر کرده بود کی میوهٔ کوهی از درخت باز نکنم و درخت نفشانم و کسی را نگویم صریح و کنایت کی بیفشان آن خورم کی باد افکنده باشد از درخت

1. M3:1634 اندر آن کُه بود اشجار و ثمار بس مُرودی کوهی آنجا بی‌شمار
2. M3:1635 گفت آن درویش یا رب با تو من عهد کردم زین نچینم در زمن
3. M3:1636 جز از آن میوه که باد انداختش من نچینم از درخت منتعش
4. M3:1637 مدتی بر نذر خود بودش وفا تا در آمد امتحانات قضا
5. M3:1638 زین سبب فرمود استثنا کنید گر خدا خواهد به پیمان بر زنید
6. M3:1639 هر زمان دل را دگر میلی دهم هرنفس بر دل دگر داغی نهم
7. M3:1640 کل اصباح لنا شان جدید کل شیء عن مرادی لا یحید
8. M3:1641 در حدیث آمد که دل همچون پریست در بیابانی اسیر صرصریست
9. M3:1642 باد پَر را هر طرف راند گزاف گه چپ و گه راست با صد اختلاف
10. M3:1643 در حدیث دیگر این دل دان چنان کآب جوشان ز آتش اندر قازغان
11. M3:1644 هر زمان دل را دگر رایی بود آن نه از وی لیک از جایی بود
12. M3:1645 پس چرا آمن شوی بر رای دل عهد بندی تا شوی آخر خجل
13. M3:1646 این هم از تاثیر حکمست و قدر چاه می‌بیینی و نتوانی حذر
14. M3:1647 نیست خود از مرغ پران این عجب که نبیند دام و افتد در عطب
15. M3:1648 این عجب که دام بیند هم وتد گر بخواهد ور نخواهد می‌فتد
16. M3:1649 چشم باز و گوش باز و دام پیش سوی دامی می‌پرد با پر خویش

↓ download .txt ↓ JSON