بخش ۱۴۷ - رفتن امیر خشم‌آلود برای گوشمال زاهد

1. M5:3489 میر چون آتش شد و برجست راست گفت بنما خانهٔ زاهد کجاست
2. M5:3490 تا بدین گرز گران کوبم سرش آن سر بی‌دانش مادرغرش
3. M5:3491 او چه داند امر معروف از سگی طالب معروفی است و شُهرگی
4. M5:3492 تا بدین سالوس خود را جا کند تا به چیزی خویشتن پیدا کند
5. M5:3493 کو ندارد خود هنر الا همان که تسلس می‌کند با این و آن
6. M5:3494 او اگر دیوانه است و فتنه‌کاو داروی دیوانه باشد کیر گاو
7. M5:3495 تا که شیطان از سرش بیرون رود بی‌لت خربندگان خر چون رود
8. M5:3496 میر بیرون جست دبوسی بدست نیم شب آمد به زاهد نیم‌مست
9. M5:3497 خواست کشتن مرد زاهد را ز خشم مرد زاهد گشت پنهان زیر پشم
10. M5:3498 مرد زاهد می‌شنید از میر آن زیر پشم آن رسن‌تابان نهان
11. M5:3499 گفت در رو گفتن زشتی مرد آینه تاند که رو را سخت کرد
12. M5:3500 روی باید آینه‌وار آهنین تات گوید روی زشت خود ببین

↓ download .txt ↓ JSON