بخش ۱۵۵ - تمثیل تن آدمی به مهمان‌خانه و اندیشه‌های مختلف به مهمانان مختلف عارف در رضا بدان اندیشه‌های غم و شادی چون شخص مهمان‌دوست غریب‌نواز خلیل‌وار کی در خلیل باکرام ضیف پیوسته باز بود بر کافر و مؤمن و امین و خاین و با همه مهمانان روی تازه داشتی

Likening the human body to a guesthouse, and diverse thoughts to diverse guests. The gnostic, content with thoughts of sorrow and joy, is like a hospitable friend, Khalil-like, whose door was ever open to guests—infidel, believer, trustworthy, or traitor—and who greeted all guests with a fresh face.