دفتر ۵  ·  29 beyts

بخش ۵۴ - مناجات

با این بخش گفت‌وگو کن — ask the Masnavi about this section

پرسش دلخواه دربارهٔ مثنوی… open Ask →
  1. M5:1196 ای دهندهٔ قوت و تمکین و ثبات خلق را زین بی‌ثباتی ده نجات
  2. M5:1197 اندر آن کاری که ثابت بودنیست قایمی ده نفس را که منثنیست
  3. M5:1198 صبرشان بخش و کفهٔ میزان گران وا رهانشان از فن صورتگران
  4. M5:1199 وز حسودی بازشان خر ای کریم تا نباشند از حسد دیو رجیم
  5. M5:1200 در نعیم فانی مال و جسد چون همی‌سوزند عامه از حسد
  6. M5:1201 پادشاهان بین که لشکر می‌کشند از حسد خویشان خود را می‌کشند
  7. M5:1202 عاشقان لعبتان پر قذر کرده قصد خون و جان همدگر
  8. M5:1203 ویس و رامین خسرو و شیرین بخوان که چه کردند از حسد آن ابلهان
  9. M5:1204 که فنا شد عاشق و معشوق نیز هم نه چیزند و هواشان هم نه چیز
  10. M5:1205 پاک الهی که عدم بر هم زند مر عدم را بر عدم عاشق کند
  11. M5:1206 در دل نه‌دل حسدها سر کند نیست را هست این چنین مضطر کند
  12. M5:1207 این زنانی کز همه مشفق‌تراند از حسد دو ضره خود را می‌خورند
  13. M5:1208 تا که مردانی که خود سنگین‌دلند از حسد تا در کدامین منزلند
  14. M5:1209 گر نکردی شرع افسونی لطیف بر دریدی هر کسی جسم حریف
  15. M5:1210 شرع بهر دفع شر رایی زند دیو را در شیشهٔ حجت کند
  16. M5:1211 از گواه و از یمین و از نکول تا به شیشه در رود دیو فضول
  17. M5:1212 مثل میزانی که خشنودی دو ضد جمع می‌آید یقین در هزل و جد
  18. M5:1213 شرع چون کیله و ترازو دان یقین که بدو خصمان رهند از جنگ و کین
  19. M5:1214 گر ترازو نبود آن خصم از جدال کی رهد از وهم حیف و احتیال
  20. M5:1215 پس درین مردار زشت بی‌وفا این همه رشکست و خصمست و جفا
  21. M5:1216 پس در آن اقبال و دولت چون بود چون شود جنی و انسی در حسد
  22. M5:1217 آن شیاطین خود حسود کهنه‌اند یک زمان از ره‌زنی خالی نه‌اند
  23. M5:1218 وآن بنی آدم که عصیان کشته‌اند از حسودی نیز شیطان گشته‌اند
  24. M5:1219 از نبی برخوان که شیطانان انس گشته‌اند از مسخ حق با دیو جنس
  25. M5:1220 دیو چون عاجز شود در افتتان استعانت جوید او زین انسیان
  26. M5:1221 که شما یارید با ما یاریی جانب مایید جانب داریی
  27. M5:1222 گر کسی را ره زنند اندر جهان هر دو گون شیطان بر آید شادمان
  28. M5:1223 ور کسی جان برد و شد در دین بلند نوحه می‌دارند آن دو رشک‌مند
  29. M5:1224 هر دو می‌خایند دندان حسد بر کسی که داد ادیب او را خرد

↓ download .txt ↓ JSON