بخش ۷۵ - بیان آنک آنچ بیان کرده می‌شود صورت قصه است وانگه آن صورتیست کی در خورد این صورت گیرانست و درخورد آینهٔ تصویر ایشان و از قدوسیتی کی حقیقت این قصه راست نطق را ازین تنزیل شرم می‌آید و از خجالت سر و ریش و قلم گم می‌کند و العاقل یکفیه الاشاره

1. M5:1891 زانک پیلم دید هندستان به خواب از خراج اومید بر ده شد خراب
2. M5:1892 کیف یاتی النظم لی والقافیه بعد ما ضاعت اصول العافیه
3. M5:1893 ما جنون واحد لی فی الشجون بل جنون فی جنون فی جنون
4. M5:1894 ذاب جسمی من اشارات الکنی منذ عاینت البقاء فی الفنا
5. M5:1895 ای ایاز از عشق تو گشتم چو موی ماندم از قصه تو قصهٔ من بگوی
6. M5:1896 بس فسانهٔ عشق تو خواندم به جان تو مرا که افسانه گشتستم بخوان
7. M5:1897 خود تو می‌خوانی نه من ای مقتدی من که طورم تو موسی وین صدا
8. M5:1898 کوه بیچاره چه داند گفت چیست زانک موسی می‌بداند که تهیست
9. M5:1899 کوه می‌داند به قدر خویشتن اندکی دارد ز لطف روح تن
10. M5:1900 تن چو اصطرلاب باشد ز احتساب آیتی از روح هم‌چون آفتاب
11. M5:1901 آن منجم چون نباشد چشم‌تیز شرط باشد مرد اصطرلاب‌ریز
12. M5:1902 تا صطرلابی کند از بهر او تا برد از حالت خورشید بو
13. M5:1903 جان کز اصطرلاب جوید او صواب چه قدر داند ز چرخ و آفتاب
14. M5:1904 تو که ز اصطرلاب دیده بنگری درجهان دیدن یقین بس قاصری
15. M5:1905 تو جهان را قدر دیده دیده‌ای کو جهان سبلت چرا مالیده‌ای
16. M5:1906 عارفان را سرمه‌ای هست آن بجوی تا که دریا گردد این چشم چو جوی
17. M5:1907 ذره‌ای از عقل و هوش ار با منست این چه سودا و پریشان گفتنست
18. M5:1908 چونک مغز من ز عقل و هش تهیست پس گناه من درین تخلیط چیست
19. M5:1909 نه گناه اوراست که عقلم ببرد عقل جملهٔ عاقلان پیشش بمرد
20. M5:1910 یا مجیر العقل فتان الحجی ما سواک للعقول مرتجی
21. M5:1911 ما اشتهیت العقل مذ جننتنی ما حسدت الحسن مذ زینتنی
22. M5:1912 هل جنونی فی هواک مستطاب قل بلی والله یجزیک الثواب
23. M5:1913 گر بتازی گوید او ور پارسی گوش و هوشی کو که در فهمش رسی
24. M5:1914 بادهٔ او درخور هر هوش نیست حلقهٔ او سخرهٔ هر گوش نیست
25. M5:1915 بار دیگر آمدم دیوانه‌وار رو رو ای جان زود زنجیری بیار
26. M5:1916 غیر آن زنجیر زلف دلبرم گر دو صد زنجیر آری بردرم

↓ download .txt ↓ JSON