بخش ۸۳ - حواله کردن پادشاه قبول و توبهٔ نمامان و حجره گشایان و سزا دادن ایشان با ایاز کی یعنی این جنایت بر عرض او رفته است

1. M5:2092 این جنایت بر تن و عرض ویست زخم بر رگهای آن نیکوپیست
2. M5:2093 گرچه نفس واحدیم از روی جان ظاهرا دورم ازین سود و زیان
3. M5:2094 تهمتی بر بنده شه را عار نیست جز مزید حلم و استظهار نیست
4. M5:2095 متهم را شاه چون قارون کند بی‌گنه را تو نظر کن چون کند
5. M5:2096 شاه را غافل مدان از کار کس مانع اظهار آن حلمست و بس
6. M5:2097 من هنا یشفع به پیش علم او لا ابالی‌وار الا حلم او
7. M5:2098 آن گنه اول ز حلمش می‌جهد ورنه هیبت آن مجالش کی دهد
8. M5:2099 خونبهای جرم نفس قاتله هست بر حلمش دیت بر عاقله
9. M5:2100 مست و بی‌خود نفس ما زان حلم بود دیو در مستی کلاه از وی ربود
10. M5:2101 گرنه ساقی حلم بودی باده‌ریز دیو با آدم کجا کردی ستیز
11. M5:2102 گاه علم آدم ملایک را کی بود اوستاد علم و نقاد نقود
12. M5:2103 چونک در جنت شراب حلم خورد شد ز یک بازی شیطان روی زرد
13. M5:2104 آن بلادرهای تعلیم ودود زیرک و دانا و چستش کرده بود
14. M5:2105 باز آن افیون حلم سخت او دزد را آورد سوی رخت او
15. M5:2106 عقل آید سوی حلمش مستجیر ساقیم تو بوده‌ای دستم بگیر

↓ download .txt ↓ JSON