بخش ۱۶ - حواله کردن مرغ گرفتاری خود را در دام به فعل و مکر و زرق زاهد و جواب زاهد مرغ را

1. M6:557 گفت آن مرغ این سزای او بود که فسون زاهدان را بشنود
2. M6:558 گفت زاهد نه سزای آن نشاف کو خورد مال یتیمان از گزاف
3. M6:559 بعد از آن نوحه‌گری آغاز کرد که فخ و صیاد لرزان شد ز درد
4. M6:560 کز تناقضهای دل پشتم شکست بر سرم جانا بیا می‌مال دست
5. M6:561 زیر دست تو سرم را راحتیست دست تو در شکربخشی آیتیست
6. M6:562 سایهٔ خود از سر من برمدار بی‌قرارم بی‌قرارم بی‌قرار
7. M6:563 خوابها بیزار شد از چشم من در غمت ای رشک سرو و یاسمن
8. M6:564 گر نیم لایق چه باشد گر دمی ناسزایی را بپرسی در غمی
9. M6:565 مر عدم را خود چه استحقاق بود که برو لطفت چنین درها گشود
10. M6:566 خاک گرگین را کرم آسیب کرد ده گهر از نور حس در جیب کرد
11. M6:567 پنج حس ظاهر و پنج نهان که بشر شد نطفهٔ مرده از آن
12. M6:568 توبه بی توفیقت ای نور بلند چیست جز بر ریش توبه ریش‌خند
13. M6:569 سبلتان توبه یک یک بر کنی توبه سایه‌ست و تو ماه روشنی
14. M6:570 ای ز تو ویران دکان و منزلم چون ننالم چون بیفشاری دلم
15. M6:571 چون گریزم زانک بی تو زنده نیست بی خداوندیت بود بنده نیست
16. M6:572 جان من بستان تو ای جان را اصول زانک بی‌تو گشته‌ام از جان ملول
17. M6:573 عاشقم من بر فن دیوانگی سیرم از فرهنگی و فرزانگی
18. M6:574 چون بدرد شرم گویم راز فاش چند ازین صبر و زحیر و ارتعاش
19. M6:575 در حیا پنهان شدم هم‌چون سجاف ناگهان بجهم ازین زیر لحاف
20. M6:576 ای رفیقان راهها را بست یار آهوی لنگیم و او شیر شکار
21. M6:577 جز که تسلیم و رضا کو چاره‌ای در کف شیر نری خون‌خواره‌ای
22. M6:578 او ندارد خواب و خور چون آفتاب روحها را می‌کند بی‌خورد و خواب
23. M6:579 که بیا من باش یا هم‌خوی من تا ببینی در تجلی روی من
24. M6:580 ور ندیدی چون چنین شیدا شدی خاک بودی طالب احیا شدی
25. M6:581 گر ز بی‌سویت ندادست او علف چشم جانت چون بماندست آن طرف
26. M6:582 گربه بر سوراخ زان شد معتکف که از آن سوراخ او شد معتلف
27. M6:583 گربهٔ دیگر همی‌گردد به بام کز شکار مرغ یابید او طعام
28. M6:584 آن یکی را قبله شد جولاهگی وآن یکی حارس برای جامگی
29. M6:585 وان یکی بی‌کار و رو در لامکان که از آن سو دادیش تو قوت جان
30. M6:586 کار او دارد که حق را شد مرید بهر کار او ز هر کاری برید
31. M6:587 دیگران چون کودکان این روز چند تا شب ترحال بازی می‌کنند
32. M6:588 خوابناکی کو ز یقظت می‌جهد دایهٔ وسواس عشوه‌ش می‌دهد
33. M6:589 رو بخسپ ای جان که نگذاریم ما که کسی از خواب بجهاند ترا
34. M6:590 هم تو خود را بر کنی از بیخ خواب هم‌چو تشنه که شنود او بانگ آب
35. M6:591 بانگ آبم من به گوش تشنگان هم‌چو باران می‌رسم از آسمان
36. M6:592 بر جه ای عاشق برآور اضطراب بانگ آب و تشنه و آنگاه خواب

↓ download .txt ↓ JSON