Läs› Daftar 1› Att dessa skillnader är ytliga och inte i vägens sanna natur› Vers 513
M1:513 — چند خورشیدِ کرَم افروخته / تا که ابر و بحر جود آموخته
M1:513
Betydelse · به زبانِ تو — Ditt språk · AI
تمام بخشندگی و سخاوتی که در طبیعت (مانند ابر بارانزا و دریای گوهربخش) میبینیم، بازتاب و پرتوی از کرم و بخشش بیپایان خداوند است و از خودشان نیست.
مولانا در این بیت به ریشهی اصلی تمام بخششها و سخاوتهای عالم اشاره میکند. او با استفاده از تمثیلهای طبیعی، این مفهوم عمیق عرفانی را بیان میکند که هر کمالی در جهان مخلوقات، از جمله «جود» و بخشندگی، در اصل از خود آن موجودات نیست، بلکه عطیهای از جانب خداوند است.
ابر میبارد و دریا مروارید میبخشد، اما این سخاوت را از کجا آموختهاند؟ مولانا پاسخ میدهد که اینها شاگردان «خورشیدِ کرَم» حق هستند. همانطور که خورشید مادی با تابش خود به ابر و دریا حیات و انرژی میبخشد، یک «خورشید معنوی» یعنی بخشندگی بیپایان الهی، بر تمام هستی تابیده و به هر موجودی به اندازهی ظرفیتش، صفت بخشندگی را تعلیم داده است. ابر و دریا تنها آینههایی هستند که این کرم ازلی را بازتاب میدهند.
این بیت تأکیدی است بر اصل توحید افعالی در عرفان: هیچ فاعلی در عالم جز خدا وجود ندارد و هر فعل و صفتی که در مخلوقات میبینیم، در حقیقت تجلی فعل و صفت اوست. بنابراین، سخاوت ابر و دریا، درسی است که از منبع اصلی کرم، یعنی خداوند، فرا گرفتهاند.
- کَرَم
- بخشش، سخاوت، بزرگواری
- افروخته
- روشن کرده، شعلهور ساخته
- جود
- بخشش، سخاوت (هممعنی با کرم)
Diskussion — Fråga om denna beyt — besvarad från Masnavi, med varje vers citerad
Ditt samtal stannar på denna enhet om du inte väljer att dela det.
Vad läsare har frågat0
Inga frågor har delats ännu — din kan bli den första.