M1:514 — پرتو دانش زده بر خاک و طین / تا که شد دانه پذیرنده زمین

این بیت ادامهٔ توصیفِ بخشندگی و آفرینندگی خداوند است. مولانا پس از تشبیه کرم الهی به خورشید و باران که دریا و ابر را می‌پرورانند، اکنون به زمین می‌پردازد. او می‌گوید همان‌طور که نور خورشیدِ فیزیکی زمین را گرم و حاصلخیز می‌کند، «پرتو دانش» الهی نیز بر «خاک و طین» (جهان مادی و وجود انسان) تابیده است.

این تابشِ معرفت، زمین را از یک تودهٔ بی‌جان به بستری زنده و «دانه‌پذیر» تبدیل کرده است. یعنی جهان و انسان، به لطف این آگاهی ازلی، این قابلیت را یافته‌اند که استعدادها، معانی و بذرهای حقیقت را در خود بپرورانند و به ثمر برسانند. در بیت‌های بعدی، مولانا این ایده را با مفهوم «امانت‌داری» خاک پیوند می‌زند؛ خاکی که هر بذری در آن کاشته شود، صادقانه همان را بازمی‌گرداند، و این امانت‌داری را از پرتو «آفتاب عدل» الهی به دست آورده است.