Хондан› Дафтар 5› Тафсири “Хуз арбаъатан мина-т-тайри фасурҳунн илайк”› Байт 34
M5:34 — ای خلیل، اندر خلاص نیک و بد / سر ببرشان تا رهد پاها ز سد
M5:34
Маъно · به زبانِ تو — Забони шумо · AI
Rumi le dice al buscador espiritual, a quien llama Jalil (Abraham), que para trascender las dualidades del bien y el mal, debe sacrificar sus instintos básicos, liberando así su alma de las ataduras que la detienen.
Este verso es el corazón de una alegoría que reinterpreta la historia coránica de Abraham (llamado aquí por su título, Jalil, 'el Amigo de Dios') y los cuatro pájaros. Rumi se dirige directamente al buscador espiritual, identificándolo con Abraham y exhortándolo a realizar un sacrificio interior.
Los «cuatro pájaros» de la historia (M5:31-33) se convierten en símbolos de cuatro rasgos del ego animal (nafs) que obstaculizan el camino espiritual: el pavo real (ostentación), el gallo (lujuria), el cuervo (ambición mundana) y el pato (gula). Estos son los «ellos» a los que se les debe «cortar la cabeza» (sar bebor-shān).
El acto de decapitarlos no es una llamada a la aniquilación, sino a la subyugación y transformación. Al «decapitar» estos instintos, el buscador trasciende el juicio dualista de «bien y mal» (nik o bad), que es una preocupación del ego. El resultado es la liberación: «para que los pies se libren del dique» (tā rahad pāhā ze sadd). El «dique» o «barrera» (sadd) es todo lo que impide al alma avanzar hacia su Origen divino. Por lo tanto, el sacrificio de las tendencias inferiores es la condición previa para la verdadera libertad espiritual.
- خلیل
- Jalil. Título honorífico del profeta Abraham en el islam, que significa 'el Amigo [de Dios]'. Rumi lo usa aquí para dirigirse al buscador espiritual avanzado.
- سد
- Sadd. Una barrera, dique, presa u obstrucción. En este contexto, simboliza las ataduras del ego y el mundo material que impiden el progreso del alma.
برای رهایی از اسارتِ قضاوت‌های دوگانه (خوب و بد) و موانع راه سلوک، باید چهار صفت اصلی نفس اماره را که مانند چهار مرغ راهزن هستند، قربانی کنی.
مولانا در این بخش، داستان قرآنی حضرت ابراهیم (خلیل‌الله) و چهار مرغ را به صورت یک تمثیل عرفانی بازگو می‌کند. او سالک راه حق را «خلیلِ زمان» می‌خواند و چهار مرغ را نمادی از چهار صفت اصلی و ویرانگر نفسانی (مانند حرص، شهوت، غضب و جاه‌طلبی) می‌داند که راه روح را به سوی حقیقت مسدود کرده‌اند.
این بیت یک دستورالعمل مستقیم برای این «خلیل» است. «سر بریدن» این مرغان، کنایه از میراندن و قربانی کردن این صفات نفسانی است. این کار صرفاً یک تمرین اخلاقی نیست، بلکه شرط لازم برای رسیدن به یک آزادی معنوی عمیق‌تر است: «خلاص نیک و بد». در نگاه عرفانی، تا زمانی که انسان در بند دوگانگی‌ها و قضاوت‌های دنیوی (این خوب است، آن بد است) گرفتار باشد، پایش در «سد» و مانع عالم کثرت گیر کرده و نمی‌تواند به سوی وحدت حقیقی گام بردارد. بنابراین، قربانی کردن این امیال، راه را برای رهایی از این زندان دوگانگی و حرکت آزادانهٔ روح باز می‌کند.
- خلیل
- لقب حضرت ابراهیم؛ در اینجا کنایه از سالک و انسان کامل است.
- اندر
- در، برایِ
- خلاص
- رهایی، آزادی
- رهد
- رها شود، آزاد گردد (فعل مضارع از مصدر «رهیدن»)
- سد
- مانع، دیوار، بند
Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited
Your conversation stays on this device unless you share it.
What readers asked0
No questions shared yet — yours could be the first.