M5:50 — تا مبادا یاغیی آید دگر / می‌فِشارد در جوال او خشک و تر

Este verso es parte de una alegoría en la que Rumi interpreta el mandato coránico a Abraham de sacrificar cuatro aves. Aquí, el pato simboliza la codicia (ḥirṣ), una de las cuatro naturalezas negativas del alma (nafs). Rumi describe a la persona codiciosa como un saqueador (yaghmājī) que, temiendo la competencia o la escasez, se apresura a llenar su saco (jawāl) con todo lo que encuentra, «lo húmedo y lo seco», sin discernir entre lo valioso y lo inútil.

La imagen central es la de una ansiedad desesperada. El saqueador no actúa por necesidad, sino por el miedo a que «otro saqueador» (yāghī) aparezca y le arrebate la oportunidad. Esta prisa, explica Rumi en los versos siguientes, es una «incitación de Satanás» (haza-ye Shayṭān), que contrasta con la calma y la paciencia del creyente. El creyente confía en la abundancia de Dios y recoge los dones del mundo con deliberación y gratitud, sabiendo que la verdadera provisión está asegurada. La codicia, por tanto, no es solo un deseo de tener más, sino una profunda falta de fe que genera un estado de pánico y acaparamiento perpetuos.

این بیت در ادامهٔ توصیف «حرص» است که در تمثیل چهار مرغ، به «بُط» (اردک) تشبیه شده است. مولانا فرد حریص را به یک «یغماجی» یا غارتگر تشبیه می‌کند که با عجله و هراس، هر آنچه به دستش می‌رسد را در کیسهٔ خود می‌ریزد.

نکتهٔ اصلی بیت در عبارت «تا مبادا یاغیی آید دگر» نهفته است. حرص از احساس ناامنی و ترس از آینده سرچشمه می‌گیرد. فرد حریص همیشه نگران است که دیگری بیاید و سهم او را برباید. این ترس باعث می‌شود که او قدرت تشخیص را از دست بدهد و «خشک و تر» - یعنی خوب و بد، مفید و مضر - را با هم جمع کند. او فرصتی برای تأمل و انتخاب ندارد، زیرا تمام وجودش معطوف به تملک بیشتر و سریع‌تر است.

در ادامهٔ این بخش، مولانا این رفتار را با رفتار «مؤمن» مقایسه می‌کند. مؤمن به دلیل اعتماد به رزاقیت خداوند و عدل او، با آرامش و طمأنینه عمل می‌کند. او ترسی از «یاغی» یا رقیب ندارد و با شتابزدگی شیطانی عمل نمی‌کند، بلکه با تأنی و آرامش رحمانی، سهم خود را از زندگی برمی‌دارد.