غزل شمارهٔ ۲۸۰۵

✦ Маънои ин ғазал

Ҳар байтро барои саҳифаи худаш кушоед — тарҷума, шарҳ, вожаҳои душвор.

1. G2805:1 ای خوشا عیشی که باشد ای خوشا نظاره‌ایچون به اصل اصل خویش آید چنین هر پاره‌ای
2. G2805:2 هر طرف آید به دستش بی‌صراحی باده‌ایهر طرف آید به چشمش دلبری عیاره‌ای
3. G2805:3 دلبری که سنگ خارا گر ز لعلش بو بردجان پذیرد سنگ خارا تا شود هشیاره‌ای
4. G2805:4 باده دزدید از لبان دلبر من یک صفتلاجرم در عشق آن لب جان شده میخواره‌ای
5. G2805:5 صبحدم بر راه دیری راهبم همراه شددیدمش هم درد خویش و دیدمش هم کاره‌ای
6. G2805:6 یک صراحی پیشم آورد آن حریف نیک خوگشت جانم زان صراحی بیخودی خماره‌ای
7. G2805:7 در میان بیخودی تبریز شمس الدین نموداز پی بیچارگان سوی وصالش چاره‌ای

ganjoor: sh2805 · public domain