M1:1214 — غیر نطق و غیر اِیما و سِجل / صد هزاران ترجمان خیزد ز دل

این بیت در ادامهٔ بیت قبلی است که می‌گوید «همدلی از همزبانی بهترست». مولانا در اینجا توضیح می‌دهد که این «همدلی» چگونه عمل می‌کند. او سه راه معمول ارتباط انسانی را نام می‌برد: «نطق» (سخن گفتن)، «ایما» (اشاره کردن با دست و صورت) و «سِجِل» (نوشته و سند). سپس می‌گوید که ارتباط قلبی و حقیقی، به هیچ‌کدام از این ابزارهای محدود وابسته نیست.

وقتی دو دل با هم یکی شوند و به قول مولانا «محرم» یکدیگر باشند، نیازی به این واسطه‌ها ندارند. خودِ دل، به صدها هزار شکل مختلف، پیام‌ها و احساسات را ترجمه و منتقل می‌کند. این «ترجمانان دل» همان شهود، درک متقابل، و احساسات عمیقی هستند که بدون نیاز به کلمه، میان دو فرد همدل جریان پیدا می‌کنند. در داستان، سلیمان و پرندگان نیز به همین زبان همدلی با یکدیگر سخن می‌گویند؛ ارتباطشان صرفاً زبانی نیست، بلکه پیوندی عمیق‌تر و قلبی است.