M1:2134 — شبهه‌ای انگیزد آن شیطان دون / درفتند این جمله کوران سرنگون

مولانا در ادامه‌ی داستان «ستون حنّانه» (ستونی که از فراق پیامبر ناله سر داد)، به تفاوت میان دو نوع ایمان می‌پردازد: ایمان مبتنی بر شهود و تجربه‌ی مستقیم عرفانی، و ایمان مبتنی بر تقلید و استدلال‌های عقلی.

کسانی که ایمانشان صرفاً بر پایه‌ی شنیده‌ها (تقلید) و براهین منطقی (استدلال) است، از نظر مولانا «کور» هستند، زیرا حقیقت را با چشم دل ندیده‌اند. این گروه، هرچند ظاهراً مؤمن به نظر می‌رسند، اما پایه‌ی ایمانشان بسیار لرزان و شکننده است. مولانا این پایه را در بیت بعدی به «پای چوبین» تشبیه می‌کند.

این بیت مشخصاً می‌گوید که «شیطان دون» (شیطان پست و فرومایه که نماینده‌ی نیروی شک و وسوسه است) کافی است یک شبهه‌ی کوچک در ذهن این افراد بیندازد تا کل بنای ایمانشان فرو بریزد و «سرنگون» شوند. این سقوط، سقوطی معنوی است؛ از دست دادن یقینی که از ابتدا هم واقعی و درونی نبوده است. در مقابل، عارفان و صاحبان بصیرت (که در ابیات بعدی «قطب زمان» و «دیده‌ور» نامیده می‌شوند) به دلیل ثبات و یقین قلبی‌شان، از این وسوسه‌ها در امان‌اند.