M1:2203 — داد خود از کس نیابم جز مگر / زانک او از من به من نزدیکتر

این بیت نقطه عطفی در مناجات و توبهٔ مطرب است. او در بیت قبل از «فریادخواه» درون خود به خدا شکایت می‌کند. «فریادخواه» در اینجا همان نفس اماره یا «منِ» کاذب اوست که تمام عمرش را به بطالت گذرانده و اکنون نیز با فغان و ناله، او را از توجه به حقیقت باز می‌دارد.

مولانا در این بیت به نکته‌ای عمیق اشاره می‌کند: دادخواهی واقعی، نه از دیگران، بلکه از خود است. مطرب متوجه می‌شود که مشکل اصلی و ستمگر واقعی، کسی جز همین «من» خودش نیست. بنابراین، برای رسیدن به عدالت، باید از همین «من» به خدا پناه ببرد. دلیل این امر آن است که خداوند، یا آن حقیقت مطلق، از رگ گردن به انسان نزدیک‌تر است («نَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنْ حَبْلِ الْوَرِيدِ»). او از خودِ این «منِ» ظاهری به اصلِ وجود انسان نزدیک‌تر است. پس تنها راه نجات، عبور از این «من» و رسیدن به «او» است که در واقع، خودِ حقیقی انسان است.