M1:2921 — حلقه در گوش مه زرگر شوی / تا به ماه و تا ثریا بر شوی

این بیت در ادامه‌ی بیت قبلی، تمثیل شاگرد و مرشد را کامل می‌کند. در بیت پیشین، مولانا از سالک می‌خواهد که همچون گوشواره‌ای آماده‌ی پذیرش سخنان او باشد تا او از سالک، یک گوشواره‌ی زرین بسازد. در این بیت، این «زرگر» که همان پیر و راهنماست، به «ماه» تشبیه می‌شود؛ موجودی نورانی و راهنما در تاریکی.

«حلقه در گوش شدن» کنایه از بندگی و اطاعت کامل است. مولانا می‌گوید اگر سالک، غلام حلقه‌به‌گوش این مرشدِ همچون ماه شود، این بندگی او را به حضیض ذلت نمی‌کشاند، بلکه او را تا خودِ ماه و حتی تا ثریا (پروین) که نمادی از اوج آسمان و مقام معنوی است، بالا می‌برد. در واقع، تسلیم در برابر انسان کامل، عینِ آزادی و عروج است. این بندگی، راهی برای رسیدن به کمال و رهایی از پستی‌های نفس است.