M1:2932 — پس خزان او را بهارست و حیات / یک نماید سنگ و یاقوت زکات

این بیت در ادامه‌ی تمثیل «گل و خار» و «بهار و خزان» است. مولانا توضیح می‌دهد که چرا موجودات بی‌مایه و بی‌هنر، مانند بوته‌ی خار، عاشق پاییز هستند. بهار فصل «عرضه» و آشکار شدن است؛ فصلی که زیبایی گل‌ها و زشتی خارها را به نمایش می‌گذارد. اما پاییز فصل پنهان شدن و یکنواختی است.

برای بوته‌ی خار که درونی تهی و ظاهری ناپسند دارد، پاییز همچون بهار است، زیرا در این فصلِ بی‌رنگی و زوال، دیگر تفاوت میان گوهر و سنگ مشخص نیست. همان‌طور که در تاریکی یا زیر غبار، یک «سنگ» بی‌ارزش و یک «یاقوت زکات» (یاقوتی چنان گرانبها که باید زکاتش را پرداخت) یکسان به نظر می‌رسند، در شرایط افول معنوی و فرهنگی نیز، فرومایه و ارزشمند از هم تشخیص داده نمی‌شوند. این یکسان‌نمایی، بهشتِ موجودات بی‌مایه است، زیرا زشتی و نقصشان را می‌پوشاند و به آنها اجازه می‌دهد در کنار ارزشمندان، خودی نشان دهند.