M1:2933 — باغبان هم داند آن را در خزان / لیک دید یک به از دید جهان

مولانا در ابیات قبل، «خزان» را به عنوان نمادی برای شرایطی به کار می‌برد که در آن، زشتی و زیبایی، حقیقت و دروغ، و گوهر و سنگریزه به ظاهر یکسان دیده می‌شوند. این حالت برای افراد ناقص و «خارصفت» که از آشکار شدن حقیقت در «بهار» (روز قیامت یا لحظه‌ی کشف حقیقت) می‌ترسند، مطلوب است.

اما این بیت یک استثنای مهم را بیان می‌کند: «باغبان». باغبان، که نماد عارف، ولیّ خدا یا انسان کامل است، فریب این یکسانی ظاهری را نمی‌خورد. او حتی در دل تاریکی و خزان هم می‌تواند گل را از خار و حقیقت را از باطل تشخیص دهد. بصیرت و دید نافذ او بر دانش سطحی عموم مردم («جهان») برتری دارد.

نکته‌ی اصلی این است که ارزش حقیقت به تعداد معتقدان آن نیست. نگاه یک فرد روشن‌بین و آگاه («دید یک») از نگاه تمام دنیا («دید جهان») که اسیر ظواهر است، معتبرتر و حقیقی‌تر است. این بیت بر اهمیت بصیرت فردی و راهنمایی یک مرشد کامل در برابر قضاوت‌های عمومی و سطحی تأکید می‌کند.