M1:2934 — خود جهان آن یک کس است او ابله‌ست / هر ستاره بر فلک جزو مه است

مولانا در ابیات قبل، میان دو نوع نگاه تمایز قائل می‌شود: نگاه «باغبان» که در زمستان هم حقیقت گل و خار را تشخیص می‌دهد و نگاه «جهان» یا عموم مردم که فریب ظاهر یکسان فصل خزان را می‌خورند. این بیت نتیجه‌گیری آن بحث است.

مصراع اول می‌گوید که در واقع، کل «جهان» (یعنی نظر و قضاوت همگان) در برابر دیدگاه آن «یک کس» (عارف کامل یا باغبان معنوی) بی‌ارزش و ابلهانه است. حقیقت نزد آن یک نفر است و کثرت آراء عمومی ملاک درستی نیست. این دیدگاه، باوری رایج در عرفان است که طبق آن، یک انسان کامل به تنهایی می‌تواند نماینده‌ی کل حقیقت باشد و نظر او بر نظر تمام کسانی که به آن معرفت نرسیده‌اند، برتری دارد.

مصراع دوم این ایده را با یک تشبیه آسمانی روشن می‌کند: «هر ستاره بر فلک جزو مه است». همان‌طور که ستارگان در آسمان، با وجود کثرتشان، از نظر نور و مرتبه جزئی از ماه و وابسته به آن هستند، تمام انسان‌های دیگر نیز در برابر آن عارف کامل (که به ماه تشبیه شده) چنین وضعیتی دارند. آن‌ها جلوه‌های کوچک و پراکنده‌ای از حقیقتی هستند که در وجود آن یک نفر به طور کامل متجلی شده است. بنابراین، برای شناخت حقیقت، باید به ماه نگریست، نه به ستارگان پراکنده.