M1:2951 — پیر را بگزین که بی پیر این سفر / هست بس پر آفت و خوف و خطر

مولانا در این بخش از مثنوی، پس از توصیف جایگاه والای «پیر» یا همان راهنمای معنوی، به سالک و پویندهٔ راه حقیقت هشدار می‌دهد که پیمودن این مسیر به تنهایی ممکن نیست. این بیت، یک دستورالعمل مستقیم و روشن است: «پیر را بگزین».

سفر مورد نظر، «سفر روحانی» برای رسیدن به کمال و حقیقت است. مولانا این راه را به جاده‌ای پر از خطرهای ناشناخته تشبیه می‌کند. همان‌طور که در سفرهای دنیوی برای مسیرهای صعب‌العبور به راهنما نیاز داریم، در سفر باطن که خطرات آن پنهان و فریبنده‌تر است، نیاز به راهبری آگاه و باتجربه (پیر) حیاتی است. این خطرات صرفاً مشکلات بیرونی نیستند، بلکه «آفت»ها و «خوف»های درونی مانند وسوسه‌های نفس، غرور، یأس و گمراهی‌های فکری را نیز شامل می‌شوند.

در ابیات بعدی، مولانا این ایده را بسط می‌دهد و می‌گوید حتی راهی را که بارها رفته‌ای، بدون راهنما در آن سرگشته می‌شوی، چه رسد به راهی که هرگز آن را ندیده‌ای. او خطر اصلی را «غول» می‌نامد که نماد نیروهای گمراه‌کننده‌ای است که سالک تنها را از مسیر به در می‌برند. بنابراین، همراهی با پیر، سپری در برابر این خطرات و ضامن سلامت رسیدن به مقصد است.