M1:570 — ای که چون تو در زمانه نیست کس / الله الله خلق را فریاد رس

这句诗是故事中民众集体呼喊的高潮。他们被邪恶的维齐尔所蒙蔽，真心相信他是一位隐世的圣人。维齐尔为了巩固自己的欺骗，把自己关起来，拒绝见人，制造出一种“灵性饥荒”，让追随者们更加渴望他。

民众的呼喊分为两部分，揭示了他们深刻的误解。第一行诗（“哦，当今之世无可与你比肩之人”）将维齐尔抬高到了一个绝对的高度，这在苏菲思想中是只为真正的神圣导师或先知保留的赞誉。他们将相对的、虚假的人物绝对化了。

第二行诗（“真主啊，真主啊，快来回应众生的呼唤！”）则更为惊人。الله الله (Allāh Allāh) 这个感叹词，既可以是对真主的直接呼唤，也可以是表达极度惊奇或恳求的语气。在这里，它模糊了民众是在向真主祈求让他们的大师回来，还是在用本应属于真主的称谓来称呼这位维齐尔，将他视作“回应呼唤者”（فریادرس）。鲁米在此巧妙地展示了偶像崇拜的心理机制：当人们将某个被造物置于绝对的位置时，他们便开始用对造物主的语言来向其祈祷。这句诗因此充满了悲剧性的讽刺——民众用最真诚的信仰语言，呼唤着一个正在毁灭他们信仰的骗子。

این بیت اوج استیصال و التماس مریدان و امیران شهر به وزیر ریاکار است. آن‌ها که فریب زهد و کناره‌گیری او را خورده‌اند، او را نه یک انسان عادی، بلکه یک وجود بی‌همتا و یگانه در زمانهٔ خود می‌دانند («ای که چون تو در زمانه نیست کس»). این نگاه اغراق‌آمیز و مطلق‌نگر، نشانهٔ وابستگی کورکورانه و خطرناک آن‌هاست.

فریاد آن‌ها، «الله الله خلق را فریاد رس»، یک استغاثهٔ عمیق است. عبارت «الله الله» در اینجا هم برای سوگند دادن و تأکید شدید به کار رفته و هم نشان‌دهندهٔ آن است که آن‌ها این وزیر را در جایگاه یک «فریادرس» الهی قرار داده‌اند. از نظر آن‌ها، نجات خلق از گمراهی و رنج، اکنون در دستان اوست و کناره‌گیری‌اش، جفایی بزرگ در حق مردمی است که به او پناه آورده‌اند.

مولانا با این بیت، روانشناسی مرید و مراد را به تصویر می‌کشد و نشان می‌دهد که چگونه نیاز روحی و عطش معنوی مردم می‌تواند آن‌ها را تا مرز پرستش یک انسان پیش ببرد و چشمشان را بر حقیقت ببندد. این بیت، مقدمه‌ای است برای نشان دادن عمق فاجعه‌ای که این وزیر در حال رقم زدن آن است: او از همین نیاز مقدس مردم برای نابودی ایمانشان سوءاستفاده می‌کند.