M1:754 — شد نیاز طالبان ار بنگری / شعله‌ها از گوهرِ پیغامبری

Ovaj stih nastavlja misao iz prethodnog, gdje se kaže da su dobri ljudi naslijedili "slatku vodu" Božije Knjige. Rumi sada objašnjava prirodu te duhovne baštine. On kaže da intenzivna potreba i čežnja (nijaz) koju osjećaju tragači za Istinom nije samo njihova lična emocija; ona je direktna posljedica i manifestacija "dragulja poslanstva" (gowhar-e peyġāmbarī).

Metafora je snažna: suština proročanstva je poput dragulja, dragocjenog, čistog i postojanog izvora svjetlosti. Čežnja u srcima vjernika su plamenovi koji izbijaju iz tog dragulja. To znači da duhovna potraga nije slučajan ili samoinicijativan čin, već odgovor na privlačnu moć božanske objave. Kao što plamen prirodno teži prema gore i širi svjetlost, tako i duša tragača, potaknuta proročkim naslijeđem, teži svom Izvoru.

U kontekstu priče, ovo je suprotnost "slanoj vodi" zlih tradicija. Dok zli kraljevi nasljeđuju i šire tamu, istinski tragači nasljeđuju svjetlost koja u njima pali plamen ljubavi i potrage. Njihova čežnja je dokaz živog utjecaja poslanika kroz vrijeme.