M2:2678 — قلب را من کی سیه‌رو کرده‌ام / صیرفی‌ام قیمت او کرده‌ام

این بیت بخشی از دفاعیه‌ی ابلیس در برابر معاویه است. معاویه ابلیس را سرچشمه‌ی گمراهی و فساد می‌داند، اما ابلیس نقش خود را به گونه‌ای دیگر تعریف می‌کند.

او خود را به یک صراف (صیرفی) تشبیه می‌کند؛ کارشناسی که سکه‌های اصل (نقد) را از تقلبی (قلب) تشخیص می‌دهد. صراف، سکه‌ی تقلبی را نمی‌سازد، بلکه با تخصص خود، بی‌ارزشیِ ذاتی آن را برملا می‌کند و به آن «قیمت» واقعی‌اش را می‌دهد. ابلیس می‌گوید: «من کی سکه‌ی تقلبی را سیه‌رو کرده‌ام؟» یعنی من باعث و بانیِ بدی و ریاکاری در وجود انسان‌ها نیستم. این ناخالصی از قبل در آن‌ها وجود دارد. وظیفه‌ی من، که از سوی خداوند تعیین شده، صرفاً ایجاد موقعیتی است که در آن، این ماهیت درونی آشکار شود.

این بیت بر یکی از مفاهیم کلیدی در عرفان مولوی تأکید دارد: نقش وسوسه و شر در نظام هستی، نه به عنوان یک نیروی مستقل در برابر خیر، بلکه به عنوان ابزاری برای «امتحان» و «آشکارسازی» است. همان‌طور که در ابیات بعدی می‌آید، خداوند برای تمایز میان حیوان (نماد نفس) و انسان (نماد روح)، علف و استخوان را عرضه می‌کند. ابلیس نیز همان «آزمون» است که جوهر حقیقی انسان‌ها را نمایان می‌سازد.