M3:193 — گفت هین از ذکر چون وا مانده‌ای / چون پشیمانی از آن که‌ش خوانده‌ای

این بیت، نقطه‌ی عطف داستان مردی است که از فرط خواندن «الله» و نشنیدن جواب، دلسرد و خاموش می‌شود. در رؤیا، حضرت خضر به سراغ او می‌آید و با پرسشی سرزنش‌آمیز اما مهربان، او را به خود می‌آورد.

پرسش خضر دو بخش دارد: «چرا از ذکر وامانده‌ای؟» و «چرا پشیمانی؟». بخش اول به ترک عمل اشاره دارد و بخش دوم به حالتی درونی و خطرناک‌تر، یعنی پشیمانی از عبادت. این پشیمانی، حاصل وسوسه‌ی شیطان است که به مرد القا کرده بود تلاشش بی‌ثمر و حتی گستاخانه است. در منطق عرفانی مولوی، بزرگترین دام برای سالک، ناامیدی از لطف پروردگار است.

این بیت، صحنه را برای پاسخ کلیدی داستان آماده می‌کند. پرسش خضر صرفاً برای دانستن نیست، بلکه برای آن است که مرد دردمند، زبان بگشاید و مشکل خود را بیان کند تا بتواند پاسخ حقیقی را بشنود: اینکه نفسِ توفیقِ دعا و نیاز، خود لبیک و پاسخ خداوند است.