M3:194 — گفت لبیکم نمی‌آید جواب / زان همی‌ترسم که باشم رَدِ باب

این بیت، نقطهٔ اوج تردید و یأس عابدی است که در مناجات خود غرق بوده است. او به ندای شیطان گوش داده و به این نتیجه رسیده که سکوت ظاهری خداوند، نشانهٔ طرد شدن اوست. ترس او از «رَدِ باب» بودن، یعنی رانده شدن از درگاه الهی، ترسی عمیق و وجودی است که هر سالکی ممکن است در مقاطعی از راه تجربه کند.

منطق او ساده و انسانی است: من صدا می‌زنم، اما جوابی نمی‌آید؛ پس حتماً صدایم شنیده نمی‌شود یا مقبول نیست. این بیت، زمینه را برای پاسخ شگفت‌انگیز و بنیادین خضر (که در واقع بیان دیدگاه عرفانی مولوی است) در بیت بعدی آماده می‌کند. آن پاسخ این است که خودِ توفیقِ «الله» گفتن و آن سوز و نیازی که در دل عابد است، عین «لبیک» و پاسخ خداوند است. بنابراین، این ترس، هرچند قابل درک، اما ناشی از نگاهی سطحی به رابطهٔ عبد و معبود است.