M3:2406 — یا نمی‌دانی که نور آفتاب / عکس خورشید برونست از حجاب

در این بخش از داستان، حضرت داوود در حال توضیح مقام معنوی خود و راه ارتباطش با خداوند است. او پیش از این، دل خود را به خانه‌ای تشبیه کرده که پنجره‌ای (روزن) رو به عالم غیب دارد و از آنجا نور و پیام الهی را بی‌واسطه دریافت می‌کند. این بیت، در ادامهٔ همان تمثیل، به یک تمایز کلیدی در عرفان می‌پردازد: تفاوت میان حقیقت و تجلی آن.

مولانا از زبان داوود می‌گوید نوری که ما در جهان مادی می‌بینیم و آن را «آفتاب» می‌نامیم، در واقع اصل نیست، بلکه تنها «عکس» و بازتابی از یک «خورشیدِ بیرون از حجاب» است؛ یعنی یک حقیقت نهایی و متعالی که از دسترس حواس ما پنهان است. این «خورشید برون» همان ذات الهی یا عالم معناست و «آفتاب» این‌جهانی، جلوه‌ای از آن حقیقت در عالم ماده است.

این بیت مخاطب را هشدار می‌دهد که به ظواهر و محسوسات اکتفا نکند. همان‌طور که نورِ دلِ پیامبران و اولیا (که در ابیات قبل به آن اشاره شد) تنها پنجره‌ای به سوی حقیقت است و نه خود حقیقت، نور خورشید نیز تنها نشانه و آیتی از یک منبع نوری عظیم‌تر و اصیل‌تر است. این نگاه، اساس جهان‌بینی عرفانی است که در آن، تمام پدیده‌های عالم محسوس، سایه و بازتابی از حقایق عالم غیب شمرده می‌شوند.