M3:2407 — نور این دانی که حیوان دید هم / پس چه کرمنا بود بر آدمم

در این بخش از داستان، داوود نبی در حال شرح مقام معنوی خود و تمایز میان دو نوع «نور» است. او ابتدا به نور آفتاب اشاره می‌کند که نوری ظاهری و مادی است. این بیت بر این نکته تأکید می‌کند که دیدن این نور فیزیکی، ویژگی خاصی برای انسان محسوب نمی‌شود، زیرا حیوانات نیز از آن بهره‌مندند.

مولانا سپس به آیهٔ «وَلَقَدْ كَرَّمْنَا بَنِي آدَمَ» (ما فرزندان آدم را گرامی داشتیم - اسراء، ۷۰) اشاره می‌کند و می‌پرسد: اگر تمام قابلیت انسان به درک همین نور مشترک با حیوانات محدود می‌شد، پس این «کرامت» و شرافت الهی چه معنایی داشت؟

بنابراین، این بیت مقدمه‌ای است برای معرفی نوری برتر و باطنی: نور عقل، ایمان و معرفت الهی. این همان نوری است که از «روزن جان» عارف می‌تابد و وجه تمایز حقیقی انسان و دلیل فضیلت او بر سایر مخلوقات است. کرامتی که خداوند به انسان بخشیده، در توانایی او برای دیدن با چشم دل و درک حقایق معنوی نهفته است، نه در حواس ظاهری که با حیوانات مشترک است.