M3:2408 — من چو خورشیدم درون نور غرق / می‌ندانم کرد خویش از نور فرق

این بیت زبان حال حضرت داوود است که در مقام اتحاد و فنای عارفانه سخن می‌گوید. او حال خود را به خورشید تشبیه می‌کند. همان‌طور که نمی‌توان خودِ قرص خورشید را از نوری که از آن می‌تابد جدا کرد، او نیز چنان در نور معرفت و حقیقت الهی غرق شده که دیگر «خویشتن» یا «من» مستقلی برای خود نمی‌بیند. او و نور یکی شده‌اند.

این حالت، اوج تجربهٔ عرفانی است که در آن، سالک از خودیِ خود رها شده و در وجود مطلق حق محو می‌گردد. داوود در ابیات قبل توضیح می‌دهد که پنجرهٔ جانش به سوی عالم غیب باز است و نور و پیام الهی مستقیماً بر او می‌بارد. این بیت، نتیجهٔ آن اتصال بی‌واسطه را بیان می‌کند: غرقگی کامل در نور، تا جایی که «فرق» و دوگانگی میان «من» و «او» از میان برمی‌خیزد. این همان مقامی است که عارفان از آن به «فنا فی الله» تعبیر می‌کنند.