M3:4168 — زان تقاضا گر بیاید قهرها / تا کنی ایثار آن سرمایه را

این بیت در ادامه‌ی توضیح «بانوی خانه» به «نخود» در حال جوشیدن است. مولانا توضیح می‌دهد که آفرینش انسان و سرمایه‌ی وجود او (مانند گوشت و پوست که در بیت قبل ذکر شد) نتیجه‌ی رحمت پیشین خداوند است. اما این سرمایه، هدف نهایی نیست، بلکه نقطه‌ی شروع است.

پس از آنکه این «سرمایه» به لطف حق فراهم شد، نوبت به «تقاضا»ی عشق می‌رسد. این تقاضا در قالب «قهر» یا همان سختی‌ها و ابتلائات (جوشیدن در دیگ) ظاهر می‌شود. هدف از این سختی‌ها، نابودی نیست، بلکه فراهم کردن فرصتی برای «ایثار» است. از سالک خواسته می‌شود تا همان وجود و هستی‌ای را که از خدا به امانت گرفته، آگاهانه و عاشقانه در راه او فدا کند. اینجاست که پختگی و کمال حقیقی حاصل می‌شود. رنج و سختی، ابزاری است برای گذشتن از خود و رسیدن به مرتبه‌ای بالاتر از وجود.