M3:4175 — سر ببرم لیک این سر آن سریست / کز بریده گشتن و مردن بریست

این بیت در ادامهٔ تمثیل گفتگوی خداوند با بندهٔ مؤمن (در قالب آشپز و نخود) بیان می‌شود. خداوند، همچون ابراهیم که به قربانی کردن اسماعیل مأمور شد، به بنده می‌گوید که باید تسلیم امر او باشد و «سر» خود را در برابر تقدیر الهی بنهد.

مولانا بلافاصله یک پارادوکس عمیق عرفانی را مطرح می‌کند: «سر تو را می‌بُرم، اما این سر از آن جنس سرهایی است که از بریده شدن و مردن مصون است.» این «سر بریدن» در واقع استعاره‌ای از «مرگ اختیاری» یا فنای نفسانی است. آنچه در این فرآیند قربانی می‌شود، «خودِ» محدود، جزئی و فانی انسان است؛ همان نفسی که او را از حقیقت دور نگه می‌دارد. با از میان رفتن این «سر» یا این «منِ» کاذب، «سرِ» حقیقی، یعنی روح الهی و جوهر جاودان انسان، آشکار می‌شود. این همان حیاتی است که در آن مرگ راه ندارد.

بنابراین، این «قهر» و بلای الهی، در باطن خود لطفی عظیم است. این یک فرایند تحول و کیمیاگری است که موجودی فانی را به حیاتی ابدی می‌رساند؛ همان‌طور که نخود با جوشیدن در دیگ، از حالت خامی به غذایی لطیف و قابل جذب در وجود انسان تبدیل می‌شود. این بیت، جوهر مفهوم «بمیرید قبل از آنکه بمیرید» را بیان می‌کند: مرگِ نفس، شرط حیاتِ جان است.