M3:4190 — کاروان دایم ز گردون می‌رسد / تا تجارت می‌کند وا می‌رود

این بیت در ادامه‌ی توصیف چرخه‌ی بزرگ هستی است. مولانا کل عالم را به یک بازار بزرگ تشبیه می‌کند. «کاروان» در اینجا نماد وجودها، ارواح و استعدادهایی است که از «گردون» (عالم معنا، مبدأ الهی) به این جهان مادی فرستاده می‌شوند.

هدف از این سفر، «تجارت» است. این تجارت، استعاره‌ای از فرآیند رشد و کمال در این دنیاست. موجودات از مرحله‌ای به مرحله‌ی بالاتر می‌روند: جماد به نبات، نبات به حیوان، و حیوان به انسان با فکر و ذکر تبدیل می‌شود. هر مرحله، سودی است که از سرمایه‌ی وجود حاصل می‌شود. وقتی این فرآیند تکامل و «سوداگری» به پایان رسید، کاروان دوباره «وا می‌رود»، یعنی به اصل و مبدأ خود بازمی‌گردد.

این بیت، زمینه‌ساز بیت بعدی است که می‌گوید حال که این سفر و تحول، جبری و دائمی است، بهتر است آن را با رضایت و شیرینی بپذیری («برو شیرین و خوش با اختیار»)، نه با تلخی و بی‌قراری، مانند نخودی که از جوشیدن در دیگ فراری است. این چرخه، قانون حیات است و مقاومت در برابر آن بی‌فایده و تلخ است.