M6:4873 — آن یکی شخصی به وقت مرگ خویش / گفته بود اندر وصیت پیش‌پیش

این بیت، آغازگر حکایتی است که مولانا برای توضیح یک مفهوم عمیق عرفانی نقل می‌کند. داستان درباره‌ی مردی است که در آستانه‌ی مرگ، وصیتی عجیب می‌کند. این بیت صرفاً صحنه را آماده می‌کند و شخصیت اصلی و کنش او را معرفی می‌کند: مردی در حال مرگ که وصیتی از پیش آماده کرده است. سادگی بیان، خواننده را برای شنیدن ادامه‌ی ماجرایی غیرمنتظره آماده می‌سازد که در آن، ثروت پدر به «کاهل‌ترین» پسر به ارث می‌رسد.