M6:914 — چون قراری نیست گردون را ازو / ای دل اختروار آرامی مجو

مولانا در این بیت، پس از تشبیه عاشقان به سنگ آسیاب که بی‌وقفه در حال چرخش و ناله است، این تصویر را به کل کیهان تعمیم می‌دهد. او به دل و جانِ سالک خطاب می‌کند و می‌گوید: به آسمان نگاه کن. این گنبد گردون که نماد عظمت و پایداری به نظر می‌رسد، خود به فرمان «او» (خداوند) لحظه‌ای قرار ندارد و در چرخشی ابدی است. ستارگان نیز در این آسمان بی‌وقفه در حرکت‌اند.

نکتهٔ اصلی این است: اگر عظیم‌ترین اجزای عالم هستی چنین بی‌قرار و تسلیم یک نیروی برتر هستند، تو ای دل کوچک چگونه انتظار داری به سکون و آرامش ثابت دست یابی؟ مولانا به ما یادآوری می‌کند که بی‌قراری و تحول، ذات و قانون این عالم است. تلاش برای یافتن آرامش ثابت و چنگ زدن به شاخه‌های این جهان (بیت بعدی: گر زنی در شاخ دستی کی هلد)، تلاشی بیهوده است. عشق حقیقی به خداوند، پذیرش همین سیلان و بی‌قراری است؛ همان‌طور که عاشقان «در سیل تند افتاده‌اند» و دل به قضای عشق سپرده‌اند. بنابراین، این بیت دعوتی است به هماهنگی با ضرب‌آهنگ کائنات و دست کشیدن از جستجوی امنیتی خیالی در دنیایی که ذاتاً در حال حرکت و دگرگونی است.