M6:915 — گر زنی در شاخ دستی کی هلد / هر کجا پیوند سازی بسکلد

این بیت در ادامه‌ی توصیف نیروی عشق الهی و قضا و قدر است که کل هستی، از عاشقان گرفته تا افلاک را بی‌وقفه در حرکت و گردش نگه داشته است. مولانا در ابیات قبل، عاشقان را به سنگی در آسیاب و دل را به ستاره‌ای در آسمان تشبیه کرده که هر دو بی‌اختیار و بی‌قرار در حال چرخش‌اند.

در اینجا، این نیروی عظیم به درختی تشبیه می‌شود که شاخه‌هایش در تندبادی سهمگین در حرکت‌اند. اگر کسی تلاش کند تا یکی از این شاخه‌های پر تحرک را با دست بگیرد و ثابت نگه دارد («گر زنی در شاخ دستی»)، شاخه از دستش رها می‌شود و به حرکت خود ادامه می‌دهد («کی هلد؟»). این نیرو هرگونه تلاش برای ایجاد پیوند و ثبات را ناکام می‌گذارد و آن را پاره می‌کند («هر کجا پیوند سازی بسکلد»).

پیام عرفانی بیت این است که در برابر جریان مقاومت‌ناپذیر اراده‌ی الهی، تلاش انسان برای کنترل امور و ایجاد قرار و ثبات، بی‌فایده است. همان‌طور که نمی‌توان شاخه‌ای را در باد نگه داشت، نمی‌توان در برابر سیلان تقدیر ایستاد. تنها راه، تسلیم شدن به این حرکت و همسو شدن با آن است، همان کاری که عاشقان حقیقی همچون بلال حبشی انجام می‌دهند.