M6:924 — ماه گردون چون درین گردیدنست / گاه تاریک و زمانی روشنست

مولانا برای نشان دادن تسلیم مطلق همه‌چیز در برابر اراده و تقدیر الهی، به پدیده‌های بزرگ کیهانی اشاره می‌کند. پیش از این بیت، از حرکت بی‌وقفهٔ خورشید، ستارگان و عناصر طبیعی سخن گفته و حتی حالات درونی انسان (شادی و غم، وصال و فراق) را نیز به همین دگرگونی کیهانی تشبیه کرده است.

این بیت، با استفاده از مثال آشنای ماه، این ایده را به اوج می‌رساند. ماه، با تمام عظمتش، در چرخش خود ثابت نیست؛ گاهی در محاق و تاریکی است و گاهی بدر کامل و درخشان. این تغییر حالت، نمادی از نوسان و دگرگونی‌ای است که بر کل هستی، از بزرگ‌ترین اجرام آسمانی گرفته تا کوچک‌ترین ذرات و حالات روحی ما، حاکم است. پیام اصلی این است که اگر «کلیات» و پدیده‌های عظیم این‌چنین در برابر فرمان الهی در تغییر و گردش‌اند، پس تو که «جزوی» از این کل هستی، چرا نباید در برابر خواست و حکمت او تسلیم و بی‌قرار باشی؟ این دگرگونی‌ها، از تاریکی تا روشنایی، همگی جلوه‌هایی از یک ارادهٔ واحد هستند.