M6:2968 — دام دیگر بد که عقلش در نیافت / وحی غایب‌بین بدین سو زان شتافت

در این بخش از داستان موش و قورباغه، مولانا به محدودیت‌های «عقل جزئی» یا عقل حسابگر می‌پردازد. در بیت‌های قبل، او عقل را ستوده و آن را «دام‌بین» نامیده بود که برخلاف چشمِ ظاهربین، عاقبت امور را می‌سنجد. اما در اینجا، مولانا یک سطح بالاتر از آگاهی را معرفی می‌کند.

داستان موش و قورباغه نماد دوستی‌های نامناسب و وابستگی‌های خطرناک است. موش (نماد نفس زمینی) با قورباغه (نماد نفسی که در عالمی دیگر، یعنی آب، زندگی می‌کند) پیمان دوستی می‌بندد و ریسمانی بین خود می‌بندند. عقلِ موش این دوستی را محاسبه می‌کند اما از دام نهایی غافل است: وقتی کلاغی موش را شکار می‌کند، قورباغه نیز به واسطه‌ی همان ریسمان از آب بیرون کشیده و طعمه می‌شود.

این بیت می‌گوید آن ریسمان، «دامی دیگر» بود که حتی عقل حسابگر موش هم آن را تشخیص نداد. اینجاست که نیاز به راهنمایی برتر از عقل، یعنی «وحی غایب‌بین»، آشکار می‌شود. «وحی» در اینجا فقط به معنای وحی پیامبران نیست، بلکه شامل هرگونه الهام، شهود و آگاهی معنوی است که از منبعی بالاتر از عقل فردی سرچشمه می‌گیرد. این آگاهی غیبی، دام‌هایی را می‌بیند که از چشم عقل پنهان است. شتافتن وحی به این سو، اشاره به لطف خداوند است که انسان را در برابر خطراتی که عقلش از درک آن عاجز است، تنها نمی‌گذارد و از طریق الهامات درونی او را راهنمایی می‌کند.