M1:2002 — عیب باشد کو نبیند جز که عیب / عیب کی بیند روان پاک غیب

這兩行詩是魯米對潛在批評的回應。他剛將先知穆罕默德因沉浸於神聖狂喜而錯過晨禱的事件，比作與一位“新娘”（عروس）的結合。他預料到，一些拘於禮法的人會認為這種比喻和這件事本身都是一種“過錯”（عیب）。

魯米在此處翻轉了“過錯”的概念。他說，真正的過錯在於那雙只能看見過錯的眼睛。一個人的內心狀態決定了他所看到的世界。如果一個人內心充滿了批判和負面，他眼中所見便無非是瑕疵與缺陷。相反，一個“來自幽玄界的純淨靈魂”（روان پاک غیب）——即一個與神聖實相聯結、內心潔淨的人——看待事物的方式則完全不同。這樣的靈魂超越了凡俗的是非判斷，能從看似不完美的事件中看到神聖的智慧與美。

因此，這兩行詩的要點是：靈性上的成熟，意味著從“看見過錯”轉變為“看見智慧”。先知錯過晨禱，從凡俗角度看是個失誤，但從神聖體驗的角度看，那正是神恩（نفحات）降臨的時刻，是靈魂與神性的深度交融，遠比外在的儀式更為重要。只有心靈純淨的人才能理解這一點。

این بیت در ادامهٔ سخن خداوند با مولاناست که به او فرمان می‌دهد اسرار عشق را بازگو کند و نگران نباشد که دیگران این سخنان را «عیب» بدانند. مولانا توضیح می‌دهد که نگرش هر فرد به جهان، آینهٔ درون اوست.

کسی که نگاهش تنها بر نقص‌ها و عیب‌ها متمرکز است، نشان می‌دهد که وجود خودش پر از عیب است. این یک اصل عرفانی است: ما جهان را نه آن‌گونه که هست، بلکه آن‌گونه که هستیم می‌بینیم. فرد عیب‌جو، نقص درونی خود را به بیرون فرافکنی می‌کند.

در مقابل، «روان پاک غیب» قرار دارد؛ یعنی روحی که از آلودگی‌های نفسانی پاک شده و با حقیقت متعالی و عالم غیب پیوند خورده است. چنین روحی، چون خود منزه و زیباست، در دیگران و در عالم نیز جز زیبایی و کمال نمی‌بیند. این نگاه، نگاه عارفان و اولیای الهی است که به دلیل اتصال به منبع خیر و زیبایی، از عیب‌بینی مبرا هستند. بنابراین، اگر کسی در سخنان الهی مولانا عیبی ببیند، این نقص از دیدگاه اوست، نه از خود سخن.