Читати› Daftar 1› Прийняття халіфом подарунка та надання дару з повною байдужістю до цього подарунка та цього глечика› Бейт 2887
M1:2887 — در حکایت گفتهایم احسان شاه / در حق آن بینوای بیپناه
M1:2887
Значення · به زبانِ تو — Вашою мовою · AI
این بیت اشارهای است به داستانی که قبلاً در مثنوی تعریف شده و در آن، خلیفه به مردی فقیر و درمانده لطف و احسان میکند.
مولانا در این بیت، خواننده را به داستانی که پیشتر در همین دفتر اول (ابیات ۲۴۶۸ به بعد) تعریف کرده ارجاع میدهد. آن داستان دربارهٔ مرد عرب فقیری است که از بیابان، سبویی پر از آب باران را به عنوان هدیهای خالصانه برای خلیفهٔ بغداد میآورد، غافل از آنکه در بغداد رود دجله روان است. خلیفه با بزرگواری هدیهٔ او را میپذیرد و به او پاداشی بزرگ میدهد.
این بیت مانند یک پل عمل میکند. مولانا پس از یک سلسله ابیات اندرزی دربارهٔ خطرات سیری و نفس اماره (که آن را به سگی تشبیه میکند)، دوباره به خط اصلی داستان بازمیگردد. او با یادآوری آن حکایت، زمینه را برای ادامهٔ بحث دربارهٔ عشق و اخلاص آماده میکند. گویی میگوید: «همانطور که در آن داستان گفتیم، لطف و کرم شاه (نماد حق و پیر معنوی) شامل حال نیازمندِ بیپناه (نماد سالک صادق) میشود.» این یادآوری، مقدمهای است برای ابیات بعدی که توضیح میدهند چگونه کلام عاشق، حتی اگر در ظاهر کفرآمیز یا بیربط به نظر برسد، بوی عشق و حقیقت میدهد، درست همانطور که هدیهٔ ناچیز آن مرد عرب، بوی صداقت و اخلاص میداد.
- احسان
- نیکی کردن، بخشش، لطف و کرم
- در حق
- دربارهٔ، نسبت به
- بینوا
- فقیر، تهیدست، درمانده
Обговорення — Запитайте про цей бейт — відповіді з «Маснаві», кожен вірш цитується
Ваша розмова залишається на цьому пристрої, доки ви нею не поділитеся.
Про що питали читачі0
Ще ніхто не ділився запитаннями — ваше може бути першим.