M1:102 — چون گذشت آن مجلس و خوانِ کرم / دست او بگرفت و بُرد اندر حرم

This couplet marks a crucial shift in the story, moving from the public to the private, from formal ceremony to intimate trust. The King has received the long-awaited saint with a grand reception (majles) and a feast of generosity (khwān-i karam), fulfilling the public duties of a host. Now, the real work begins.

By taking the saint's hand and leading him into the ḥaram—the private, inviolable quarters of the palace, forbidden to outsiders—the King signals a transition from royal protocol to personal vulnerability. This is not just a change of location; it is an act of profound trust and a recognition that the healing required is not a public spectacle but a private spiritual matter. The problem of the sick handmaiden, which is the root of the King's own suffering, can only be addressed in this inner space, away from the court's eyes.

این بیت نقطه عطفی در داستان است. تا اینجا، پادشاه در یک فضای عمومی و رسمی به استقبال طبیب روحانی رفته و او را با نهایت احترام ستوده است. اکنون، آن تشریفات عمومی به پایان می‌رسد و پادشاه، با گرفتن دست مهمان، او را به «حرم» می‌برد.

«حرم» در اینجا صرفاً به معنای حرم‌سرا نیست، بلکه به فضای خصوصی و درونی کاخ اشاره دارد؛ جایی که رازها و مسائل اصلی خانواده‌ی سلطنتی، از جمله بیماری کنیزک، در آن نهفته است. این حرکت از «مجلس» به «حرم»، نماد گذر از ظواهر و تعارفات به سوی حقیقت و اصلِ مشکل است. پادشاه دیگر در مقام یک فرمانروای قدرتمند نیست، بلکه همچون مریدی نیازمند، دست پیر و راهنما را می‌گیرد تا او را به قلبِ درد و رنجش راهنمایی کند. این عمل، نشانه‌ی اعتماد کامل پادشاه به آن ولیّ خدا و تسلیم شدن در برابر راهنمایی اوست.