M1:1977 — پیش از آن کین خار پا بیرون کنی / چشم تاریکست جولان چون کنی

这句诗是鲁米寓言故事中的一个关键转折点。在故事中，人的肉体被比作一头骆驼，只顾着吃路边的荆棘（象征世俗欲望），而忽略了背上驮着的、由先知穆罕默德所代表的灿烂“玫瑰园”（象征神圣的灵性）。

“脚底刺”（خار پا）正是这种执着于世俗欲望的痛苦象征。它刺伤了我们内在的“鲁格曼”（لقمان，智慧的象征），也就是我们的灵魂。鲁米在此告诫我们，只要这根刺还在，我们的“眼睛”——即我们的洞察力或灵性视觉——就是“昏暗的”（تاریک）。在这种内在失明的状态下，任何试图在灵性道路上“驰骋”（جولان）的努力都是徒劳的。你看不清方向，也无法自由行动。

因此，这句诗的根本要点是：内在的净化是灵性进步的先决条件。我们必须首先处理那些让我们痛苦、蒙蔽我们心智的执念和欲望，然后才能期望获得真正的自由和清晰的视野。

مولانا در این بیت، انسان را به کسی تشبیه می‌کند که خاری در پایش فرو رفته است. این «خار» نماد دلبستگی‌ها، عادت‌های نفسانی و موانع درونی است که روح را آزار می‌دهد و از حرکت باز می‌دارد.

تا زمانی که این خار دردناک در پای جان انسان است، دو اتفاق می‌افتد: اول اینکه درد و تمرکز بر این مشکل کوچک، «چشم» بصیرت او را «تاریک» می‌کند و مانع از دیدن حقیقت‌های بزرگ‌تر و افق‌های معنوی می‌شود. دوم اینکه، با پایی زخمی و دردمند، امکان «جولان دادن» و حرکت آزادانه و قدرتمند در میدان سلوک و معرفت وجود ندارد.

بنابراین، مولانا هشدار می‌دهد که شرط اول برای هرگونه پیشرفت معنوی، پرداختن به موانع اصلی و درونی است. پیش از آنکه بخواهی در آسمان معنا پرواز کنی، باید ابتدا خاری را که تو را زمین‌گیر کرده است از پای خود بیرون بکشی.