M1:1999 — عشق و جان هر دو نهانند و ستیر / گر عروسش خوانده‌ام عیبی مگیر

这句诗出现在鲁米阐释先知穆罕默德及其同伴因沉浸于神圣体验而错过晨祷的“扎营之夜”（Laylat al-Ta'ris）的故事中。鲁米将这次经历描绘为他们的灵魂与神圣临在的一次深度结合，一次“亲吻玉手”的相遇，并将其比作与“新娘”的结合。

鲁米随即预料到读者可能会对此比喻感到不适——用一个感官的、世俗的形象（新娘）来描述一种至高的精神实在（爱与灵魂）。他通过这句诗为自己辩护：核心在于，“爱”与“灵魂”本身是“隐秘而深藏的”（نهانند و ستیر），无法被直接言说或看见。它们如同新娘的面纱之后，凡人无法窥其全貌。因此，任何语言，包括“新娘”这个词，都只是一个权宜的、不完美的指引，一个试图描绘不可描绘之物的象征。他请求读者理解这种比喻的必要性，不要执着于词语的表面而错失其背后的深意。

مولانا در بیت پیش، حال معنوی پیامبر و یارانش در «شب تعریس» را به وصال با «عروس» تشبیه کرده است. او در این بیت از این تشبیه دفاع می‌کند و می‌گوید ممکن است در نگاه اول این مقایسه عجیب به نظر برسد، اما دلیل خوبی برای آن وجود دارد.

نکته‌ی اصلی این است که «جان» (روح) و «عشق» هر دو حقایقی نادیدنی و باطنی هستند. همان‌طور که عروس در حجله، پوشیده و دور از چشم نامحرمان است، این معانی بلند نیز در پرده‌ی غیب قرار دارند. پس تشبیه یک امر پنهان و لطیف (جان) به موجودی دیگر که ویژگی اصلی‌اش در این موقعیت، مستوری و زیبایی پنهان است (عروس)، تشبیهی مناسب و دقیق است.

مولانا با این بیت، خواننده را دعوت می‌کند که به ظواهر الفاظ بسنده نکند و به وجه شبه و معنای عمیق‌تر استعاره‌ها توجه کند. او پیش‌بینی می‌کند که ممکن است برخی این تشبیه را زمینی و نامناسب بدانند، اما توضیح می‌دهد که این مقایسه برای نزدیک کردن یک مفهوم انتزاعی و معنوی به ذهن مخاطب است و نباید آن را عیب شمرد.