M1:2001 — لیک می‌گوید بگو هین عیب نیست / جز تقاضای قضای غیب نیست

在此诗节中，鲁米中断了自己正在讲述的故事，直接与读者对话。他刚刚将先知穆罕默德在“迟眠之夜”（Shab-i Taʿrīs）所体验的强烈神圣临在比作一位“新娘”。他预感到，使用如此世俗的意象来描述神圣体验，可能会让一些人感到不适或认为是一种缺陷（`ayb）。

于是，鲁米解释说，他本想因“厌倦”而沉默（M1:2000），但他无法停下。这节诗给出了原因：是神（“祂”）亲自命令他“说吧！”（بگو）。神向他保证，这种看似不当的言说“并非瑕疵”。恰恰相反，这完全是“幽玄天命的敦促”（تقاضای قضای غیب）。换言之，鲁米并非出于个人意愿在言说；他只是一个管道，传递着来自不可见世界（ghayb）的必然要求。他的诗歌，包括那些可能引起争议的隐喻，都是神圣意志的直接产物和要求。

因此，这节诗的核心观点是关于灵感与神圣授权的。它将诗人的言说行为从个人选择的范畴，提升到了履行天命的高度。任何看似的“瑕疵”，在神的宏大计划中，都自有其必要性和智慧。鲁米在此为自己看似大胆的诗歌语言辩护，声称其源头并非凡俗，而是神圣的命令。

مولانا در ابیات قبل، از شدت هیجان و خستگی معنوی سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که اگر معشوق (خداوند) لحظه‌ای به او امان می‌داد، از فرط ملال و خستگی سکوت می‌کرد. اما بلافاصله در این بیت توضیح می‌دهد که این سکوت ممکن نیست، زیرا خودِ معشوق به او فرمانِ «گفتن» می‌دهد.

او پیشاپیش به منتقدان احتمالی پاسخ می‌دهد که شاید این پرده‌دری و بیان اسرار الهی را نوعی «عیب» بدانند. اما مولانا تأکید می‌کند که این سخن گفتن، ارادهٔ شخصی او نیست، بلکه «تقاضای قضای غیب» است؛ یعنی خواست و حکمی است که از عالم غیب و از جانب خداوند صادر شده است. در واقع، او خود را تنها یک ابزار و واسطه برای انتقال این پیام الهی می‌داند. بنابراین، کاری که به فرمان مستقیم حق انجام شود، هرگز نمی‌تواند عیب محسوب شود. این بیت، جایگاه مولانا را نه به عنوان یک شاعر، بلکه به عنوان یک مأمور و زبانِ گویای عالم معنا تثبیت می‌کند.