M3:206 — آن شده آواز صافی و حزین / ای خدا وی مستغاث‌و ای معین

این بیت در ادامهٔ ابیات پیشین، تصویری از دعای برخاسته از درد را ترسیم می‌کند. مولانا پیش از این توضیح داده است که «خواندنِ بی‌درد» نشانهٔ سردی و بی‌روحی است، اما «خواندنِ با درد» از عشق و دلدادگی سرچشمه می‌گیرد. این دعا، زمزمه‌ای در زیر لب است که اصل و مبدأ آفرینش را به یاد می‌آورد.

در این بیت، آن «آواز» که از عمق وجود نیایشگر برمی‌آید، دو ویژگی کلیدی دارد: «صافی» و «حزین». صافی است چون از هرگونه ریا، تکبر و غرض دنیوی پاک شده و تنها بیانگر نیاز خالصانهٔ بنده به پروردگار است. حزین است چون از دلِ دردمند و شکسته برمی‌خیزد؛ دردی که به گفتهٔ مولانا، از پادشاهی جهان برتر است، زیرا انسان را به سوی خدا می‌کشاند.

نیم‌بیت دوم، محتوای این ندا و نیایش است. نیایشگر، خداوند را با سه نام فرامی‌خواند: «خدا» که نام جامع اوست، «مستغاث» یعنی کسی که همه برای یاری به او پناه می‌برند و فریادرسی می‌کنند، و «معین» یعنی یاری‌دهنده و مددکار. این انتخاب نام‌ها نشان می‌دهد که فرد دعا کننده در اوج نیاز و بی‌پناهی، تنها امید و تکیه‌گاه خود را خداوند می‌داند و با تمام وجود از او یاری می‌طلبد. این همان دعای اصیلی است که به تعبیر مولانا، خودِ پاسخ و «لبیک» خداوند است.